Axar.az
Yuxarı
Ana səhifə |     Manşetlər |     Arxiv |     Online ödəmə |     Mobil versiya
21 Sentyabr 2018


Neçə vaxtdır bu manyakla birlikdə imişik

Ana səhifə Kult
12 Punto 14 Punto 16 Punto 18 Punto

Bütün işıqlar qaranlıqçün yanırdı, hər gecə göy üzü ağlayırdı ulduzlarını, Günəş zülmətin köləsiydi...

Otağının divar kağızını yenicə dəyişmişdi, pəncərənin şüşələri tərtəmiz, pərdələri yenilənmişdi. Sevincliydi, ümidliydi, gələcəkdi, o gələcək və qaranlıq dünyası aydınlanacaqdı...

Bacısını ağıza alınmayacaq söyüşlərlə söyüb çıxmışdı evdən. Gecə saat dördə işləmiş parkdakı skamyada tapdığı dişlənmiş qoğalla mədəsini aldatdı, yoluna davam etdi. Qarşısına üç bomj çıxdı, rus idilər deyəsən, biri qadın, ikisi kişi. Qadın özünü qabağa verib nəsə dedi. Rus dilini anlayırdı, amma danışa bilmirdi, qadının bir manat pul istəməyini üzündəki dəhşətli təbəssümlə cavabladı. Üç gün idi ki, evin qapısını çırpıb tərk etmişdi ailəsini. Cibində siçanlar oynayırdı, təbəssümündəki dəhşət buna görə idi. Amma rusca danışa bilmirdi, bomj qadınınsa söyüşünü anlamışdı: “... tvoyu mat”.

Ağlına elə fikirlər gəlirdi ki... İstəyirdi, qarşısına çıxan ilk təsadüfü cütlüyə sataşsın, təhqir etsin və eşşək balası kimi döyülsün. Amma bacarmırdı, nəticədə qarşı tərəfi zibilə salmaq ehtimalı vicdanının son nəfəs alışlarının yaxasından yapışırdı.

Söymüşdü bacısını, ən ağır söyüşlərlə. Səhər yuxusuna evdəki səs-küy haram qatmışdı, illərdi içəndə basdırdığı əsəbi oyanmış, daxilindəki əclaf adamı gün üzünə çıxarmışdı.

26 ildir dilinə söyüş dəyməyən adamın alicənablığı, səbri, mülayimliyi bircə anın içində məhv olub getmişdi. Öncə əsəbini otağın divar kağızlarından çıxdı, hamısını dırnaqlarıyla ayırdı divardan. Soyumadı hirsi, pəncərənin pərdəsinə od vurub yandırdı, içində özünə qarşı elə nifrət yaranmışdı ki, görmək istəmirdi o mürdəşir yumuş üzünü: evin bütün güzgülərini yumruqlayıb sındırdı, əlləri qan içində üzünü tutub yuxusuna haram qatan bacısına dişinin dibindən çıxanı dedi.

İlk dəfə belə bir qəribə halla metro vaqonunda rastlaşmışdı. Qarşısında oturan qızın əlindən yerə düşür dəftəri, iki saniyə sonra qızın yanındakı oğlanın kitabı düşür yerə, az keçmir ki, öz yanındakı qız da əlindən dəsmalını salır. Qəfil gic gülmək tutur və öz stansiyasına çatır qatar bu məqamda, düşmək üçün ayağa duran kimi telefonu düşür əlindən. Anlamır, əlbəttə, həyat bəzən elə gözəgörünməz, əllə tutulmaz zəncirvari hadisələr yaradır ki! İndi yenə yaranmışdı bu qəribə hal: Mehriban adını eşidən kimi, universitet günləri yadına düşdü, bu ad ona müəlliməsini xatırlatdı, fəlsəfə müəlliməsini. Mehriban müəllimə dərslərin birində roman yazmaq haqda fikirlərini danışırdı, demişdi ki, həyatı boyunca bir qadınla yataq macərası olmayan adam roman yaza bilməz, ümumiyyətlə, həyatda eşq deyə bir şey yoxdur, bütün bunlar cinsəl arzuların ən axmaq şəkildə yaratdığı dəlilikdir.

Saxladı ayaqlarını, addımlamadı daha. Geri döndü, sahildə oturub fikrə daldı. İllərdir dostluq etdiyi adamlar da artıq primitiv şəkildə eyni sözləri deyirdi. Amma o məhəl qoymurdu, ürəyi döyünürdü, ürəyi ağzından çıxmaq istəyirdi sevdiyi adamı görəndə. İnanmırdı, inana bilmirdi ki, eşq sadəcə intim arzuların yaratdığı axmaqlıqdır. Bircə dəfə də olsun aşiq olduğu adamın əlindən tutmağı belə xəyal etməmişdi, üzünü görmək, ancaq üzünü görmək istəyirdi, hər gün, hər saat, hər saniyə, həyatda bundan başqa arzusu, istəyi yox idi...

Uşaq idi onda, atası çörəyini daşdan çıxarırdı, sözün həqiqi mənasında daşdan çıxardırdı. Mollalıq edirdi, hər başdaşı önündə oxuduğu duanı Allah pul şəklində geri qaytarırdı ona. Anasının, bacısının üzünü ancaq evin içində görə bilirdi. Ali məktəbə daxil olana kimi başını yerdən qaldırıb baxmamışdı bir qızın gözlərinə. Günah idi, əzab idi, cəhənnəm idi sonu, bilirdi...

Qızın paylaşımının altına “Səni hər gün görə bilməkçün o ağcaqanadın yerində olmağa belə razıyam” yazdı.

Cavab gözləyirdi, paylaşımı yeniləyirdi daim...

Evdəki səs-küyə oyanmışdı, birdən xatırladı ki, cavab, cavab gözləyir. Tez telefonu əlinə alıb, hesabına daxil oldu, cavab gəlmişdi, öncə sevdiyi qızın, sonra bütün fakültə yoldaşlarının rəyini oxudu:

“Neçə ildir bu manyakla bir yerdəymişik...”

Qəfil bir ağcaqanad qondu sinəsinə, içdi ürəyinin qanını.

Bütün işıqlar qaranlıqçün yanırdı, hər gecə göy üzü ağlayırdı ulduzlarını, günəş zülmətin köləsiydi...

Tarix
2018.05.15 / 01:30
Müəllif
Vəli Hüseyn
Şərhlər
Загрузка...
Digər xəbərlər

Abel Məhərrəmov bu alim haqda nələr yazdı?

“İki sahil”dən neftçilərə hədiyyə - Foto

Real TV-də müzakirə: savaşa bilirikmi? - Video

İran Xəzərin adını dəyişir, yenə də türk adı qoyur...

Polşada Bakıya həsr olunmuş fotosərgi...

Kanadada oxuyan baş redaktor oğlunun ilk filmi - Video

Əliyevlə Putinin şəxsi dostluq münasibətləri... - Səfir

Rusiyanın tanınmış müğənniləri Bakıya gəlir

Osmanlı şahının “ana” dediyi azərbaycanlı qadın

Görkəmli xadimimizin heykəli yoxa çıxdı - Foto

KULT
<>
Xəbər xətti
 
  
  
  
Axar.az'da reklam Bağla
Reklam
Bize yazin Bağla