Dünya 1 ildən çoxdur ki, koronavirus pandemiyası ilə əlləşir. Bu müddət ərzində 2 milyondan çox insan virusun qurbanı olub. Azərbaycanda isə bu rəqəm 3 mini ötüb. Təsəvvür edirsiniz? 3 min vətəndaşımız koronadan ölüb, amma insanlar hələ də virusu lağ obyektinə çevirirlər.

Kiçik bir müqayisə aparaq:

1. Vətən müharibəsində 2800-dən artıq şəhid verdik. Hələ də ürəyimiz yanır.

2. Korona ilə müharibədə 3 mindən çox insanımızı itirdik. Amma bir çox insanlarımız hələ də vəziyyəti ciddiyə almır.

Düzdür, şəhidlik müqəddəs bir aktdır, tamam fərqli bir mərtəbədir. Amma nəticə eyni deyilmi? Hər iki halda bizim insanlar həyatını itirmirmi? Müharibədə həyatını itirənlər də bizi vətəndaşlarımız, dostlarımız, doğmalarımızdır, virusdan ölənlər də.

Niyə bizə 2800 şəhid verəndə ölümə ciddi yanaşırıq, amma 3 mindən çox insanımızı koronadan itirəndə buna təbii proses kimi baxırıq?

Əgər biz vaxtında koronadan ölümləri sıradan statistika kimi deyil, faciə kimi qarşılasaydıq, bu gün o rəqəm 3 min olmazdı. Qəribədir, dünyada 2 milyon insan həyatını itirib, ətrafımızda tanışlarımız bir anın içində qəfildən boğulub ölür, amma bəziləri hələ də ağılsızcasına deyir ki, virusa inanmıram. Bu qədər cahillik olarmı?

Başa düşmürəm, virusa ciddi yanaşmaq üçün onu ermənilərmi kəşf etməlidir? Niyə biz mövzu yalnız ermənilər olanda birləşirik? Olmazmı təhsildə, səhiyyədə və digər sahələrdə də birlik nümayiş etdirək. Axı indi xalq olaraq bizim buna daha çox ehtiyacımız var.

Çox şükür ki, son vaxtlar virusa yoluxma kəskin azalıb, üstəlik peyvəndləmə də başlayıb. Amma bəzi insanlar – xüsusən virusa inanmayanlar peyvənd olunmaq istəmirlər. Təbii, heç kimə zorla iynə vurmaq olmaz. Amma düşünürəm ki, peyvənd vurdurmayıb karantin qaydalarını pozanlara yazılan cərimələr ikiqat hesablanmalıdır. Həmin şəxslər bu qədər itkidən, maarifləndirmə işlərindən sonra onlar hələ də virusa inanmayıb karantin qaydalarını pozurlarsa, demək, belələrini “çomaq”la idarə etmək lazımdır.