Şair Nurafiz ədəbiyyatda öz yeri olan qələm sahibidir. Özündən yuxarı boy sərgiləmək iddiası olmayan, şeirə, sözə vicdanla yanaşan insandır. Bu günlərdə onunla görüşüb, Axar.az üçün həmsöhbət oldum.

- Nurafiz, yaradıcılığın nə yerdədir?

- Təbii ki, planlı şəkildə yaradıcılıqla məşğul olmadığımdan yazılarımın vaxtı-məkanı, yeri-yurdu bəlli deyil. Nə vaxt, harada məni haqlasa - yolda, sükan arxasında, işdə, yerdə, göydə - Tanrının mərhəməti nə vaxt öz nurunu könlümə salsa, qeydlərimi edirəm. Ən çox da telefonun səsyazanı karıma gəlir. Oturaq yazmaq vərdişini Allah mənə qismət etmədiyindən nə evdə, nə də bağda yazı masam var. Görünür, bu, mənim qismətimə yazılmayıb. Sənin də qan daşıyıcısı olduğun, aran-yaylaq arası yolların quluncunu at nalları altında gah qəzəblə, gah da könül havasıyla oxşayıb sındıran, qədim tərəkəmə tayfası olan Təklə türkünün davamçısı kimi, bu tərəkəmə yaşam tərzini yazılarımda da yaşamaq haqqının halallığındayam. İlk kitabım - "Hamı işıqdan keçir" dəyərli dostum Rafiq Hümmətin davamlı təkidi ilə 50 yaşımda işıq üzü gördü. Növbəti kitab - "Sözün dörd havası" isə Nəriman Əbdülrəhmanlının israrlı inadından sonra 2012-ci ildə çap olundu.

- Bəs işlərin necədir?

- Deyirəm, nə yaxşı ki, qazancım yazı-pozudan çıxmır, yoxsa indiyəcən bir neçə şairin ilk kitabının sevincini dadmaq haqqının qürurunu yaşaya bilməzdim. Çox-çox sıxıntıların içimdə ərpləşməsini çəkə bilməzdim.

- Nurafiz özünü daha çox şair kimi hiss edir, yoxsa iş adamı kimi?

- Orta məktəb illərindən şeir yazmağa başlasam da, məqsədim texniki sahədə təhsil almaq idi, özümü bu sahədə görürdüm. Bu günə kimi də texniki sahədə öz ixtisasım üzrə işləyirəm, peşman deyiləm. Həyatda eləmək istədiklərimin çoxunu qazanmışam. Bütün günü iş qayğıları ilə yaşayıram.

Böyük pulların vicdanı yoxdur

- Demək istəyirəm ki, şairlərin arasında daha sərbəstsən, yoxsa iş adamlarının?

- İş adamlarının arasında daha sərbəstəm. Yazı adamlarından fərqli olaraq, burada sözdən çox əməl, yəni konkretlik çox önəmlidir. Amma bu sahənin də yaxşı və pis tərəfləri var. Bəzən mənən kasıb olan iş adamının əli yaxşı gətirəndə tez çaşır, onda hiss edirsən ki, böyük pulların vicdanı yoxdur.

- Məsələn, iş adamları bəzən hansı yollasa vergidən yayınmaqla daha çox qazanc əldə etməyin yolunu bilir və bu, onlara uğur gətirir. Şairlər necə, olur ki, ilham pərisini aldatsınlar?

- İş adamlarının yüz oyundan çıxıb çox qazana bilmələri onlara uğur gətirə bilər, vallah, o qazancın çıxacaq yeri də həmişə açıqdır, onsuz da, nə vaxtsa o çıxır, çünki "O"nu aldatmaq olmur. O ki qaldı şairlərə, əgər ilham pərisi gəlirsə, şair oturub şeirini yazar. İlham pərisi yoxdursa, şeir quraşdırmaqla özünü aldadır.

- Sən özünü şeirdən, ədəbiyyatdan kənar təsəvvür edə bilirsən? Yoxsa elə şeir yazanda ədəbiyyat adamı olmağın yadına düşür?

- Hər gün, hər an olmasa da, həmişə özümü şeir havasında-hənirində hiss etmişəm, yaza bilmədiyim anlarda isə şeir məndən kənarda olub. Son dörd-beş ili çıxmaq şərti ilə heç vaxt ədəbi mühitdə olmamışam. Bu illər ərzində də barmaq sayı tədbirdə iştirak etmişəm.

Sabah o itdən utanmayacaqdım

- Olubmu ki, şairliyin hansısa işinə əngəl olsun? Məsələn, haradasa daha sərt olmalı idin, amma bu duyğusallıq qarşını alıb.

- Bəli! Atam həmişə deyərdi ki, yaxşı kişinin qapısında işləməyə gələn ustanın gözü birinci gündən tox olmalıdır. Mən də bağ evimdə işləməyə gələn ustalara birinci gün kabab çəkdim və tikinti obyektində iclasa tələsdiyimdən bir tikə kabab götürüb çölə çıxdım. Həmişə gendən gəzən qonşu iti bu dəfə yanımı kəsdirib üzümə baxa-baxa quyruq bulayırdı. Arxadan gələn küçük səslərindən hər şey aydın oldu. Əlimdəki tikəni itə atıb balaları üçün bazarlıq etməyə getdim. Təbii ki, iclasa gecikdim. Üzüm danlansa da, içimdə bir işıq məni ayaq üstə saxlamışdı, sabah bağa gedəndə o itdən utanmayacaqdım. Bu duyğusallığın altını dəfələrlə çəkmişəm, maddi itkilərim olsa da, mənən rahatlıq tapmışam.

- Xəyanətə necə baxırsan? Sözə xəyanət etmisənmi, xahişlə şeir yazmaq, kimisə vəsf etmək və sair baxımdan.

- Bir dəfə böyük qardaşımın təkidi ilə ortancıl qardaşımın baş daşı üçün şeir yazmışam. Vəsf şeirləri, ümumiyyətlə yazmamışam. Amma ithaf şeirlərim var, heç birində yarınma, məqsəd olmayıb. İkinci dəfə on gün bundan qabaq bir şair dostumuzun xahişi ilə haqqında çıxacaq kitaba salmaq üçün ona bir şeir yazmalı oldum... O şeiri sizə demək istərdim.

- Buyur..

- Şeir "Göyərçin dillərin duası" adlanır.

Sözün torpağına ruhun dən səpir,

Yaddaşın eydirir qan ağrısını.

Fikirlər yuxunu gözünə təpir,

Çəkir misra-misra can ağrısını.

Umudun boydadır göy üzü sənə,

İçində baharın şəkli boy verir.

İslanmış nəğmədir payız buludu,

Altında ürəyin təkdir - boy verir.

Səbrin yurd salıbdı iynə ucunda,

Ağrının gözündən can addadırsan.

Dərdin gözlərinə sıxıb qanını,

Ömrü nağıllardan yan addadırsan.

Ahına bükdüyün ağrılarını

Dəfn edib telinin bəyaz yerində,

Qərib nəğmələri səfə düzmüsən

Durna səslərinin ayaz yerində.

Göyərçin dillərin duası yorğun,

Lal simin nəğməsi mizraba məzar.

Ləngəri yol yoran köç havaları

Oxuna-oxuna qəmində azar.

Bir ağrı daşıdın min ildən bəri,

Daş yonan səbirnən, sonuclu "döz"nən.

Könlünün üstündə Tanrı duası,

Dilinin ucunda ilahi SÖZnən.

Təzə dərd qoy qarşıma, deyim saat neçədir

- Hiss edirəm ki, yerlibazsan. Daha çox Gürcüstanda dünyaya gəlmiş yazarları oxuyur, onlarla əhatələnirsən.

- Faiq bəy, yerlibaz olduğumu deyirsən, təəssüf ki, belə deyil, amma olmaq istərdim. Qırx ildir Bakıdayam, ən çox sözünə içimi söykəyə bildiyim könül adamı N.Əbdülrəhmanlıdır, həm də yeganə gürcüstanlı. Dost münasibəti saxladığım yazarlardan nə R.Qusarçaylı, Z.Məmməd, Kəramət, M.Yusifqızı, H.Şəmi, K.Qədim, E.Nicat, R.Kamal, İ.İsaq, B.Fərman, İ.İlyaslı, B.Alarlı, nə Q.Xalid nə də sən Borçalı əsillisiniz.

- Nurafiz, sən şeir yazmasaydın, ədəbiyyatımız nəyi qazanardı, nəyi itirərdi?

- Yəqin ki, şeir yazmasaydım, ədəbiyyatımız daha yaxşı bir iş adamı qazanardı və o da şeir yazmaq əvəzinə, imkansız yazarlara yaxşı mənada əl uzadardı ki, əlində kitab idarələri gəzməsin, ya da "Təzə dərd qoy qarşıma, Deyim saat neçədir" misralarını itirərdi.