Növbəti müsahibimi portretlər, saysız-hesabsız diplom və fəxri adlar ilə bəzədilmiş kabinetində dinləyirəm. Söhbət zamanı masa üzərindəki təqvim diqqətimi çəkir: "Elan edilməmiş Qarabağ müharibəsində xüsusi xidmətləri olmuş xüsusi təyinatlı kəşfiyyatçı "Azərbaycan Bayrağı" ordenli, ulu öndərimizin şəxsən zəng edib təbrik etdiyi və toy gününü rəsmi xəbər kimi televiziya kanallarında elan etdirdiyi Azərbaycanın qəhrəman oğlu İbad Hüseynov".

İbad Hüseynovla dəfələrlə müxtəlif tədbirlərdə görüşsək də, keçdiyi döyüş yolu, cəbhə önündə şücaətləri haqqında söhbət etməyə heç cür imkan olmurdu. İndi isə igid döyüşçümüzlə görüşümüzdən yararlanaraq, ona saysız-hesabsız suallarımı ünvanlamaq istəyirdim. Əslində isə İbad müəllimi heç sual-cavab etməyə ehtiyac yox idi; o, sanki daxili hissi hesabına bütün ona ünvanlandırılan sualları əvvəlcədən bilirdi. Elə mənə maraqlı gələn birinci sualdan başladım.

- Həddindən artıq hissiyyatlısınız. Bu həssaslıq sizdə narahatçılıq yaratmır ki?

- Elə hallar olur ki, yaradır. Misal üçün, mənim haqqımda xoş danışan, amma həqiqətdə məni sevməyən insanı dərhal hiss edirəm. Döyüş zamanı da hisslərim məni heç zaman aldatmayıb. Dəfələrlə olub ki, sırf daxili hissiyyatım hesabına özümü və yoldaşlarımı ölümün pəncəsindən xilas edə bilmişəm.

- İbad bəy, mümkünsə, bununla bağlı bir hadisə danışardınız.

- Döyüş yoldaşlarım hissiyyatımın güclü olduğunu bilirdilər. Odur ki, çətin məqamlarda onlar mənim seçimimə güvənirdilər. Bir dəfə kəşfiyyata getdik. Qaranlıq idi, soyuq bizi tamam yormuşdu. Ağır addımlarla tapşırılan əraziyə doğru gedirdik; qəfil olaraq daxilimdə bir hiss mənə dayanmağı əmr etdi. Əlimlə arxada gələn döyüşçülərə "dayan" işarəsi verdim. Sonra diqqətlə ətrafıma nəzər saldım. Ehtiyatla əyilərək, qaranlıqda əlimi yerə toxundurmağa başladım. Məndən bir neçə santimetr aralı məsafədə gözlə görünməyəcək nazik məftil hiss etdim; bu minalanmış ərazi idi. Biz dərhal olduqca təhlükəli ərazini tərk edərək, çayın içi ilə geri döndük. Əgər vaxtında dayanmasaydım, özümü də, yoldaşlarımı da məhv etmiş olardım. Belə hadisələr çox olub. Elə bu gün də mənə qarşı olan təhlükəni əvvəlcədən hiss edirəm.

- Bir qədər əvvəl sizin haqqınızda xoş danışan, əslində isə sizi sevməyən insanlardan danışdınız. Mənim üçün maraqlıdır ki, İbad Hüseynov kimi Vətən uğrunda sağlamlığını itirən, dəfələrlə ağır döyüşlərdə düşmənə qalib gələn igid Azərbaycan övladını sevməyən kim ola bilər?

- Təbii ki, məni düşmənlərimiz sevmir; Xocalı faciəsinin əsas səbəbkarı Monte Melkonyanı məhv etdiyim üçün mənim başıma 12 milyon pul qoymuşdular. Lakin öz içimizdə düşmənlərə xidmət edən insanlar da az deyil, onları isə tarix ifşa edəcək.

- Melkonyanın adını çəkdiniz. Ən təhlükəli düşmənlərimizdən biri ilə meşədə qarşılaşaraq əlbəyaxa döyüşdə qalib gəldiyinizi və başını kəsdiyinizi hər kəs bilir. Tez- tez xarici səfərləriniz olur, bu zaman şəxsi təhlükəsizliyiniz qorunurmu?

- Təbii ki, təhlükəsizliyimə diqqət yetirirəm. Bu barədə tam təfsilatı ilə danışmaq istəməzdim, amma bu yaxınlarda baş vermiş və hamınızın marağına səbəb ola biləcək bir hadisə söyləyəcəyəm. Adını açıqlamaq istəmədiyim döyüş yoldaşlarımdan biri uzun müddət Rusiyada yaşamalı olur. İyirmi üç illik uzun zamandan sonra o, Azərbaycana gəldiyində təsadüfən mənimlə qarşılaşır. Aradan uzun vaxt keçməsinə baxmayaraq, məni tanıyır və hər zaman özü ilə gəzdirdiyi şəkli mənə göstərir; şəkildə isə mən və yanımda Melkonyanın kəsilmiş başı əks olunmuşdu. Polkovnik rütbəli döyüş yoldaşım mənə qəribə əhvalat danışdı; o, yaxın zamanlarda Rusiyaya hərbi sahə ilə bağlı üç aylıq kursa getdiyini söylədi. Orada vaxtı ilə döyüş zamanı mobil rabitə ilə danışdığı erməni komandiri ilə qarşılaşır. Uzun vaxt keçməsinə baxmayaraq, onlar bir-birini səsdən tanıyırlar. Polkovnik erməni komandirindən Melkonyanı necə dəfn etdikləri barədə soruşur. Erməni cavabında: "Bədənini basdırdıq, başı yox idi. Məcbur olduq, ona qondarma baş düzəldək", - dedi. Bu məqamda, polkovnik mənim özü ilə gəzdirdiyi şəklimi çıxarıb erməni komandirinə göstərir və Melkonyanı necə məhv etdiyimi fəxrlə düşmənimizə danışır. Ertəsi gün erməni komandiri polkovniki yenidən görüşə dəvət edir. Çay evlərinin birində görüşürlər və erməni döyüşçü yoldaşıma ilk sualını ünvanlandırır: "Varlanmaq istəyirsən?" Polkovnik cavabında: "Əlbəttə, kim varlanmaq istəməz ki?" - deyir. Erməni komandiri şərt kəsir: "Elə isə, İbadı hiylə ilə gətir Tiflisə, əvəzində isə səni külli miqdarda pul gözləyir". Polkovnik ayağa qalxaraq, bütün çay evində əyləşənlərin eşidəcəyi tərzdə: "Sizdən fərqli olaraq biz qəhrəmanlarımızı, igidlərimizi satmırıq", - deyir və məkanı dərhal tərk edir.

Bu hadisədən sonra mən bir daha əmin oldum ki, düşmənlərimizin mənə qarşı nifrəti günü-gündən artır və onlar məndən qisas almaq hissi ilə yaşayırlar.

- İbad bəy, hadisəni elə təmkinlə danışdınız ki, mənə elə gəldi, ümumiyyətlə həyəcan hissi sizə yaddır.

- Məndə nə qorxu var, nə həyəcan. Heç uşaq vaxtında da qorxmamışam heç nədən; balaca uşaq idim, gecə ilə aparardım mal-qaranı otlaqlara. Böyük adamlar ehtiyat edərdilər, gecə vaxtı çıxmazdılar bayıra, məndə isə qorxu hissi yox idi. Hətta Xocavənd-Ağdam-Beyləqan uğrunda gedən döyüşlərdən birində ermənilərlə güclü atışma nəticəsində xeyli itkimiz oldu. Biz artıq döyüşü uduzurduq. Qəfildən beynimə belə bir fikir gəldi: yaxınlıqdakı söyüd ağacına çıxaraq, oradan ermənilərə atəş açmaq. Bir göz qırpımında söyüd ağacına çıxdım və oradan bizə atəş açan ermənilərə səsləndim: "Ay dığalar, öldürə bilərsiniz məni?" Onların hədəfi artıq mən idim; digər səngər yoldaşlarım asanlıqla həyatlarını qurtararaq, yenidən hücuma keçdilər. Mən isə qışqırırdım: "Ay uşaqlar, erməni nədir ki, gülləsi nə ola? Qorxmayın, görürsünüzmü, səhərdən mənə atırlar, amma bir güllə də dəyməyib." Həyatım üçün təhlükəli olsa belə, riskə getdim və biz döyüşdən qalib çıxdıq.

- Haradandır sizdə bu qədər cəsarət? Bəlkə gizlətdiyiniz bir sirr var?

- Açığı, elə bir sirr yoxdur. Amma sizinlə ilk dəfə bölüşəcəyim bir söhbət də var.

Atam məşhur ovçu idi. Anam mənə hamilə olanda, atam bir canavar ovlayır və onun ürəyini bişirtdirərərək anama yedizdirir ki, mən qurd ürəkli doğulum. Sonralar anama etiraf edib ki, bu addımı mənim igid və qorxmaz olduğum üçün atıb.

- Canavar demişkən, əyləşdiyimiz otaqda xeyli canavar rəsmləri var. Deyəsən bu canlıya marağınız böyükdür.

- Əlbəttə. Çox mərd və qorxubilməz heyvandır. Mən özüm dəfələrlə canavarla qarşılaşmışam; meşədə, səngər ətrafı ərazidə, öz kəndimizdə. O, uzaqdan mənə xeyli baxdıqdan sonra, sakitcə uzaqlaşıb. Bir dəfə xatırlayıram, növbəti tapşırıqla kəşfiyyata getməli idik. Hava dumanlı idi. Belə hallarda kəşfiyyat daha çətin və təhlükəli olur. Yolumuz düşmən tərəfə idi. Birdən canavar ulartısını eşitdik. Dayandıq. Qarşımızda təqribən beş-altı metr bizdən aralıda bir canavar dayanmışdı. Mən yoldaşlarıma "tərpənməmək" əmri verdim. Canavar təqribən yarım saat gözlərini bizdən ayırmadı, sonra bir anda yoxa çıxdı. Biz yolumuza davam edərkən, dayandığımız ərazidən bir qədər aralıda təzə tüstülənən siqaret kötükləri aşkarladıq; sən demə, ermənilər bir neçə dəqiqə bundan əvvəl lap yaxınlığımızda olublar və canavar sanki bizi onlardan qoruyurmuş kimi, yolumuzdan ləngidib. Mistik görünsə də, bu hadisə bir faktdır.

- İbad bəy, deyilənə görə, döyüşə hazırlığı xüsusi amansızlıqla həyata keçirirmişsiniz. Yəni təlim o qədər ağır keçirdi?

- İnanın mənə, əsgərlərim mənim təlimimdən o qədər bezirdilər ki, döyüşə getməyi seçirdilər. Çox ağır təlim keçirirdim. Əsgərlərimə siqaret və içkini qadağan etmişdim. Bir gün isə təsadüfən əsgərlərimdən birinin siqaret çəkdiyini gördüm. Ona görə digər əsgər yoldaşlarını da cəzalandırdım; onlar yığılma brezent-palatkanı aparıb 7 metr dərinliyində xəndək qazıb basdırmalı idilər. Gecəni səhərə qədər xəndək qazdılar. Bu hadisədən sonra onları bir də siqaret çəkən görmədim.

- Tez-tez Türkiyəyə səfər edirsiniz. Müxtəlif vətənpərvərlik tədbirlərində iştirak etməyinizdən xəbərdaram. Yaxın vaxtlarda hansı səfəriniz var?

- Bu yaxınlarda Yeni Türkiyə Strateji Araşdırmalar Mərkəzi idarə heyətinin sədri Həsən Cəlal Güzəlin dəvəti ilə Türkiyəyə bir neçə günlük səfər etdim. Mərkəzin açılışı ilə bağlı yenidən dəvət gözlənilir.

- Maraqlı söhbətə görə, sizə öz dərin təşəkkürümü bildirirəm.

- Hər zaman çıxışlarımda da vurğulamışam ki, şəhidlər bir dəfə ölürsə, biz min kərə ölürük. Və torpaqlarımızı geri almayana qədər də ölüb- diriləcəyik. Bu ilin sentyabrında Azərbaycan tərəfdən on bir əsgərin şəhid olması ilə bağlı xəbəri eşidən kimi, dərhal bizə yenidən döyüş bölgələrinə getməyimiz üçün şərait yaradılması xahişi ilə ölkə başçısına müraciət etdim. Dörd-beş gün Füzulidən tutmuş Gəncəyə kimi (Xocavənd və Beyləqan daxil olmaqla) getdim, əsgərlərlə görüşdüm. Bizim raketimiz də bol ola bilər, tankımız da. Amma döyüşmək üçün ürəkdə vətənə qarşı sevgi olmalıdır! Mən hər zaman döyüş bölgəsində əsgərləri himnimizin sədaları altında yuxudan oyadardım. Bu onlarda böyük ruh yüksəkliyi və vətənpərvərlik hissinin artmasına gətirərdi.