"Türmə əhvalatları"
layihəsində
Əvvəli
burada
Gülsüm yenə də səssiz ağladı. Göz yaşlarının dodaqlarına
düşənini bu dəfə dili ilə quruladı.
- Məni bilirsən nə dəhşətə gətirdi? Axşam yoxlanışında nəzarətçi
qadın "kormuşqa"nı açıb çağırdı: "Ey, bakirə, sənə bağlama var,
qəbul elə, bura qol çək". Bilmədim kimi çağırır, tərpənmədim.
İçəridə olan qadınlardan biri mənə tərəf döndü:
- Səni çağırır...
O gündən mənim ayamam "Bakirə" oldu. Axı sən bilirsən, hər
dustağa qoyulan bir ad var...
Gülsüm xanımın təklifi ilə ayağa qalxırıq:
- Bəlkə, bir az gəzişək, dənizə tərəf düşək?
Razılaşıram. Xidmətçi oğlanla sağollaşıb dənizə tərəf
piyada gedirik. Sahil boyu salınmış parkın içində boş skamya görüb
oturur:
- Bura yaxşıdır, dənizi o qədər də sevmirəm. Eləcə oradan durmaq
istədim. Söhbətimi orada edə bilməzdim. Elə bildim ki, məni
eşidirlər.
Mən də otururam. Gülsüm xanım özünü nə qədər tox tutsa
da, arxada qoyduğu ağrılı anların içərisində çabaladığını gizləmək
istəsə də, bu, mümkün olmur. Səsinin, dodaqlarının, çənəsinin
titrəməsi içindəki təlatümdən xəbər verir. Bu, fırtına qabağı
dənizin üstündə əmələ gələn xırda, qırçınlaşan ləpə kimidir,
birazdan dalğaya dönəcək.
- Bilirsən, mən bu sözü təhqir kimi qəbul edirdim. Geriyə yol
yox idi, məndən bəhs edəndə, söz deyəndə, çağıranda heç vaxt adımı
çəkmədilər. "Bakirə haradadır", "Bakirəyə de, belə olsun" və sair.
Bu ayama Şüvalandan qadın koloniyasına, oradan da çölə qədər
mənimlədir. İndi də kimsə məni çağıranda qorxuram, elə bilirəm ki,
bu adla çağıracaq,"Ey, Bakirə" deyəcək. Sən təsəvvür edirsən? Mən
qadın üçün təmizlik, başucalığı olan, adına şərəf gətirə bilən
sözdən iyrənmişdim, indi də o sözün xofundan qorxuram. Artıq hamı
məni bu adla tanıyırdı. Kişi nəzarətçilər, zabitlər də vardı,
qadınların məni bu adla çağırmalarını eşidirdilər. Elə bilirdim ki,
adıma Bakirə deyildikdə onlar gözlərini qurşağıma dikirlər...
Utanırdım, heç kəsin görmədiyi bir küncə çəkilib ağlayırdım. "Niyə
bu sözü işlətdim, niyə mənə bu adı verdilər", - deyə qınayırdım
özümü.
Yanpörtü, üzünü mənə tərəf çevirərək oturdu, dizləri
dizlərimə toxunacaq qədər yaxın oldu, kənardan baxanların nəzərində
doğma adamlar kimi müşahidə oluna bilərdik.
- Bilirsən də, cəmiyyətimiz necə baxır adının üstündə həbs
damğası olanlara. Bayırda yüz oyundan çıxanlar içəridə olanlara
necə baxır. Sən özün yaxşı bilirsən bunları, nə deyim sənə. Mənə
içəridə də pis baxdılar. Yaxın qoymadılar məni. Haqqımda ən
əxlaqsız sözlər danışıldı. Gəlib qulağıma çatırdı, deyirdilər,
cavandır, vəzifədə işləyib, əlbəttə, kiminsə qayğısı olub, kiminsə
könlünü xoş edib. Bir dəfə cavan zabit qadına dedim ki, rütbən
kapitandır, neçə nəfərin könlünü almısan? Dedi, heç kimin, dedim,
bəs mənim haqda niyə belə düşünürsən?
Gülsüm sözünə ara verdi və birdən əsəbi halda davam
etdi:
- Bilirsən, məni əsəbiləşdirən nə idi? Cəza evində yüz oyundan
çıxanlar, bir-biri ilə kişi-qadın münasibəti yaşayan qadınlar da
mənim bakirəliyimə gülürdülər, lağ edirdilər, hətta mənə
inanmırdılar da. İnanmırdılar mənim səmimi olmağıma. Başa düşürsən,
bunlar oturub "srok"larını çəkmirdi, sanki, məni müzakirə
edirdilər. Ardımca gülürdülər...
- Nə bilirsən sənin ardınca gülürdülər?
- Mənə elə gəlirdi. Kimin dişi ağarırdısa, elə bilirdim, mənim
barəmdə danışırlar. Qorxurdum hamıdan.
- Səni incidirdilər? Nə isə təklif
edirdilər?
- Bəlkə də incitmirdilər. Amma mən çox incik idim...
Birdən həyəcanla üzümə baxdı:
- Sən nəyi nəzərdə tutursan? Nə təklif?
- Nə bilim, işbirliyi, qurmaq, bir söz-söhbət olsa,
xəbər elə və sair- dilimi sürüdüm.
Sözləri dilimin ucunda sürüdüyümü görüb incik və qətiyyətli
halda:
- Yox, sən bunu nəzərdə tutmurdun, - dedi.
- Hə, başqa şey fikirləşirdim. Bilirsən, gözəl və gənc
qadın olubsan, adın da hallanıb. Özün-özünü seksual şəkildə təqdim
edibsən, bəlkə, xoş münasibət göstərmək istəyən-zad olub. Axı
içəridə müxtəlif xarakterli adamlara da təsadüf olunur. Bunu demək
istədim.
Gülsüm xanım onsuz da başa düşmüşdü nə demək istədiyimi. Onun bu
haqda danışacağına da əmin idim.
- Olub. Bir dəfə mənə sovqat gəlmişdi. Arasına da bir kağız
parçası atılmışdı. Eşq naməsi idi. Yazırdı ki, burada "nadzor"
işləyirəm, səni bəyənirəm. İstəsən, sevə bilsən, özümü göstərə
bilərəm, burdan çıxarsan, ailə də qurarıq.
Gülsüm yenə də susdu, danışmadı. Fikirlərinin ardınca gözləri də
uzaqlara yol aldı. Xəyal dünyasında var-gəl etməyinə bir çəkim
siqaretin ayırdığı zamana qədər vaxt verdim, ona mane olmadım.
Siqareti barmaqlarımın arasından mancanaqdan çıxan daş kimi kənar
tolazladım:
- Aha, sonra nə oldu? Bildin kimdir o
nəzarətçi?
- Yox, bilmədim. Heç o söhbətin başına ip də salmadım. Bilirdim
ki, kimdirsə, mənə fırıldaq gəlmək niyyətindədir. Ömrü boyu məni
almaz. İkinci tərəfdən də, əksəriyyəti evli idi. Bu bir qurğu ola
bilərdi, ona görə də heç kəsə bu haqda bir söz demədim. Cırıb
tualetə atdım. O məktub yandırıla bilməzdi, murdarlanmalı idi. Mən
çox hadisələrlə üzləşdim. Bilirsən, mənə qadınların da gözü
düşmüşdü. Biri vardı, qayğıma qalmağa başladı. Qoymadı iş görəm,
başqalarına tapşırırdı işimi. Özündən iyrənirdim. Barmaqlarında
döymə vardı. Siqaret çəkirdi. Qaşı tatu idi, burnunun üstündə ziyil
vardı, sifətindən fahişəlik yağırdı. Qadından çox, özünü kişi kimi
aparırdı.
Yenə də susdu. Yenə də sinəsi korük kimi qalxıb-endi.
Dolu bədəni üşüyürmüş kimi yırğalandı. Bu dəfə qəzəbinin, hirsinin
üstünə özü su çilədi, gülümsər çöhrəsinə işıq düşdü:
- Bir dəfə məni "kupesinə" dəvət etdi. (Kupe - dustağın yatdığı
çarpayının digər çarpayı ilə arakəsməsinə deyilir. Və dustaq buranı
özünün evi sayır. Heç kəs kupe sahibinin dəvəti olmadan ora girə
bilməz - F.B) Ayaqqabımı soyunub içəri keçdim. Döşəməyə xalça
sərilmişdi. "Kupe"nin bir tərəfi divar idi, o biri tərəfi isə pərdə
ilə örtülmüşdü. Girişdəki pərdəni də özü çəkdi. Əslində, bunlar
olmamalıdır. Lakin özünü tanıyan, hörmət sahibi olan, hörmət etməyi
bacaran dustaqlar özləri üçün belə bir guşə yarada bilirdi. Nə isə,
bir az söhbət etdikdən sonra üst paltarlarını soyundu. "Belim
ağrıyır, məni masaj elə", - dedi. Dedim, bacarmıram axı. - Öyrən,
sən çox şeyləri öyrənməlisən, - dedi. Çox eybəcər görnüşü vardı.
Qarnının piyi qat-qat qurşağına tərəf sallanmışdı. Bədəni ət
xalları ilə əhatələnmişdi. Arxasını mənə çevirib işarə etdi ki,
busqalterini açım. Açdım. Oturdu koykada, məni də məcbur etdi ki,
arxa tərəfdən oturub, çiyinlərini ovum.
Danışığına ara verdi. Bu dəfə ürəkdən güldü. Bu gülüş
ürəkdən gəlsə də, hirsə, qəzəbə büküldüyü də hiss olunurdu.
Gözlərini əl dəsmalının ucu ilə sıxdı, quruladı sanki.
- Əlimi onun çiyinlərinə apardım, balaca ovmuşdum ki, bundan
kişi səsinə bənzər səs çıxdı. Nırıldayırdı, elə bil, bu kişi mən
isə onun arvadı idim. Tez ayağa durdum. "Kupe"dən çıxmaq istədim,
biləyimdən tutub geri dartdı, dizinin üstündə oturtdu. Əli ilə
ovurdumu sıxdı, "sən bu gündən mənimsən", dedi. İtələyib, əlindən
çıxdım. Qaçdım. Barakdan çıxanda, bir neçə həyasız qadın ardımca
səsləndi:
- Deyəsən, bu, bakirə çıxmadı, axı...
Gülsümü ağlamaq tutdu. Oturacaqda aşağı əyildi,
dizlərini dirsəklərinə, əllərinin içini isə çənəsinə dəstək etdi.
Kök bədəni aşağı əyildiyindən, əynindəki koftası arxadan yuxarı
dartılmışdı. Ağ bədəni görünürdü. Koftasını aşağı çəkdim. Heç
dönmədi də. Xeyli susduqdan sonra dilləndi:
- O gündən sonra məni qadın nəzarətçilər incitməyə başladı.
Yatağımın altından müxtəlif əşyalar, porno şəkillər, müxtəlif
eybəcər fiqurları və sair çıxırdı... Cəzadan qurtulmaq üçün pul
verirdim. Mən ordan çıxana qədər təzyiqlər oldu. Özümə, gözəlliyimə
baxa bilmədim. Bir də onda gördüm ki, əvvəlki Gülsümdən əsər-əlamət
qalmayıb. 30 kilo kökəlmişəm. Həm də istəmirdim ki, gözəl görünəm,
diqqət çəkəm...
