O beş yaşından rənglərin sehirli dünyasında yaşayır. Onun üçün tablolarla söhbət etmək dünyanın bütün dəyərlərindən üstündür. Bu səbəbdən də "Eşq və heç" mövzusu onun rəsmlərində öz əksini tapıb. Rəssam Əhməd Nejadın əl işləri bu dünyanın maddi nemətlərindən uzaqda dayanır.

Onun əsərlərinə diqqətlə baxanda insan başqa bir aləmə səyahət edir... Azərbaycan əsilli rəssamın emlatxanası İstanbulun Nişantaşı səmtində məşhur bir küçədə yerləşir. Axşam saatlarında onunla məhz həmin emalatxanada görüşüb söhbətləşdik.

- Uşaqlığından fırça tutmağı sevən peşəkar rəssamlar balaca vaxtlarından rənglərin sehrli dünyasında yaşayırlar. Bəs Balaca Əhməd Nejadın dünyasında nə baş verirdi?

- Əslində, klassik bir fikirdir ki, mən bu sənətə uşaq vaxtımdan başlamışam. Amma mənim doğrudan da beş-altı yaşımdan muzeylərdə, qalereyalarda gördüyüm rəsmlər diqqətimi çəkərdi. Ailəm də bir az dəstək oldu əslində. Məktəbdən etibarən mən rəsmlərə baxmağı daha çox sevdim.

Topdan fırçalara doğru...

- Daha sonra bizim bir ustadımız var idi. Evimizə yaxın bir qalereyası vardı. Bir gün günortadan sonra gedib dedim ki, mən şəkillər çəkirəm, amma rənglərin tam mənasını bilmirəm. Onu da deyim ki, çox utancaq bir uşaq idim. Amma yenə o ustadın yanına getmək istədim və getdim. Həmin anda hər yan çox sakit idi. Ustadla bir daha söhbətləşdi, dedi ki, mənim yanıma kursa gəl, rənglərin sirrini öyrən. O zamanlarda mənim kursa gedəcək zamanım yoxdu, çünkü futbol oynayırdım. Daha sonra özüm-özümə rəngləri qarışdırdım, boyadım və onlara özüm ad verdim. (Gülür) Soğan qırmızı, pomidor rəngi, beləcə, nələrsə etməyə başladım...

- Bəlkə bizə İstanbulda qalmağınızla bağlı yadda qalan bir gündən söhbət açasınız. Əsil sənət həyatınıza hansı şəhərdə başladınız? Niyə məhz İstanbulda yaşamağa qərar verdiniz?

- Mən Tehran Gözəl Sənətlər Universitetinə gedib gələrdim. Beləcə, həyatım öz axarı ilə davam edirdi. Bir gün Vyanada təhsil almaq üçün İstanbula gəlməyə qərar verdim. Əslində, İstanbulda qalmaq fikrim yox idi. Bir aylıq istirahət etmək istəyirdim və sonra Vyanaya yola düşməli idim. Vyanada mənim hər şeyim hazır idi, hətta məktəbim də hazır idi.

...İstanbul və əsl sənət həyatım

- Sonra İstanbulu sevdim. (Gülümsəyir) İstanbulu sevdim, ona görə ki, bir axşam dostlarla gəzməyə çıxdıq, dostlardan biri Amerikaya, bir isə Fransaya gedəcəkdi. Yoldan keçərkən binanın alt qatında "meyxanə" kimi bir yer gördüm. Oraya girdim, bir masada əyləşdim, orada orta yaşlı insanlar məni masalarına dəvət etdilər. Dedim, təşəkkür edirəm, burada rahatam. Onda dedilər ki, biz sənə tərəf qonaq gələk. Çox gözəl söhbətlər etdilər. Bundan sonra mən düşündüm ki, burada qalmaq lazımdır. Avropada belə mehriban, istiqanlı insanlar tapa bilməyəcəm. (Fikirləşir) O zamanlardan türklər yadımda səmimi insanlar kimi qalıb. Beləcə, qərar verdim ki, mən İstanbulda qalmalıyam. İki ay içində dil öyrəndim və İstanbul həyatım beləcə başladı. Əsil sənət həyatıma İstanbulda başladım...

- Əlinizə fırça alıb rəsm tablosuna yaxınlaşanda hansı fəlsəfə ağlınızdan keçir? Ümumiyyətlə, hansı mövzular çəkir sizi?

Eşq və heç! Heç və Eşq

- Rəsmə başladığımdan etibarən həyatı, insanı düşündürən rəsmlər çəkirəm. Məni həmişə insanın yaranış fəlsəfəsi düşündürüb. İnsan topraqdan gəldi, toprağa gedəcək mövzularından ibarət rəsmlər çəkmişəm. On-on beş ildir ki, "Eşq və heç" üzərində işləyirəm. Əslində, "Heç" eşqin ən üst mərhələsidir. Yəni, içində hər şeyi ifadə edən bir heçlik. Nədənsə "heç" yolunda gedən insan həyata daha fərqli baxır, kimsəni incitmir. Çox maddiyyatçı olmaz... O, yalnız düşünər, həyata və insanlara insani keyfiyyətlərlə baxar. Bu səbəbdən də "Eşq və heç" üzərində işləmək mənə zövq verir.

- Günün hansı saatlarında çəkirsiniz?

- Çox çalışıram. Günorta emalatxanama gəlirəm. Qonaqlarım və dostlarım olur. Görüşlər bitir, axşam olur, fırçalara yaxın gedirəm. Rəsm bitənə qədər emlatxanada qalıb işləyirəm. Gecə saatlarında çalışıram.

Böyük rəssamlar!

- Dəli, dahi rəssam kimi tanınan Van Qoq və 8 yaşında ikən çəkdiyi rəsmi bir ömür böyu özü ilə saxlayan, qadınlara qarşı eqoist olan Pablo Pikasso rəssamlıq sənəti üçün nə qoyub getdi?

- Doğrudan da Van Qoq, Pikasso böyük rəssamlardır. Onlar sənət üçün çox şeylər ediblər. Mən Pikassoya fərqli baxıram. Pablo Pikasso günümüzün sənəti üçün çox önəmli adamdır. Mənə lazım olan onun əsərləridir. Pikassonun sənətə qoyub getdikləri ilə çox maraqlanıram. Pikassonu sevirəm... (gülür)

Mən Azərbaycanlıyam...

- Hansı ölkələrdə sərgiləriniz keçirilib və hansı ölkələrdə əsərlərinizi təqdim etmək istərsiniz?

- Mənim sərgi açdığım yerlər Dubay və Amerikadır. Həmçinin İranda və Türkiyədə sərgilərim olub. Yaxın günlərdə Dubayda yeni sərgim olacaq. Mənim bir at heykəlim var, boyu üç metrlikdi. Həmin heykəl Honkonqda sərgilənəcək. Fransada yeni bir sərgimin keçirilməsini planlaşdırıram. Çox istəyirəm Azərbaycanda sərgim olsun. Mən azərbaycanlıyam. Azərbaycana nə zaman dəvət edərlərsə, gəlib orada sərgi keçirərəm. Amma bu günə qədər heç vaxt dəvət almamışam (gülür). Mənim ərdəbilli rəssam dostlarım Bakıya çox gəlirlər, orada sərgilər keçirirlər.

Neft zənginlik, qorxu və müharibədir

- Dörd il öncə Əbu Dabida bir əsər satdım. O əsəri Dövlət Mədəniyyət Mərkəzinin direktoru aldı. 50-60 minə əsərlər satmışam. Yaxın günlərdə Honkonqdakı sərgidə qoyulacaq atın qiyməti 750-800 min dollardır. O at çox böyük olduğu üçün buradakı emlatxanada saxlaya bilmirəm. Atın ayaqlarında "Eşq və heç" yazmışam.

Məndən neftlə bağlı bir əsər istədilər. "Yox" dedim. Əslində, sifarişlə işləməyi xoşlamıram. Sonra bir yazı göndərdilər, bu yazını oxuyandan sonra razılaşdım. Bu rəsm İranda və Amerikada sərgilənəcək. Bu dediyimiz rəsmdə neftin mənalarını açmışam. Neftdə zənglinlik var, gözəl yaşam var, amma bununla bərabər qorxu var, savaş var. Bir tərəfdən neft bizim dünyamızı zəngin edir, o bir tərəfdən həyatımıza təhlükə gətirir!

İstanbul-Bakı