Tarixi gün yaşayırıq... Təkcə ona görə yox ki, Laçın şəhəri işğaldan azad edilib. Həm də ona görə ki, 29 ildən sonra Azərbaycanın dövlət sərhədləri tam bərpa olundu. Yəni belə demək mümkünsə, Azərbaycan sərhədləri də işğaldan tam azad edildi.

Artıq xəritəmiz bütövdür, TV-də, mətbuatda qartal formalı xəritəmizin bir hissəsini alovlar içində görməyəcəyik. O alov söndü artıq.

O alovu gözünü qırpmadan özünü od-alovun içinə atan Azərbaycan əsgəri söndürdü.

O alovu ürəyimizə şəhadəti ilə əbədi od və qəhrəmanlığı ilə böyük qürur hissi qoyan şəhidlərimiz söndürdü... və əbədi bir məşəl yandırdı – Zəfər məşəli!

Mənə elə gəlir ki, işğal edilmiş rayonlarımız arasında ən çox Laçın utanıb, xəcalət çəkib. Çünki o özü də istəmədən iki yerdə cəmləşmiş (Ermənistanda və keçmiş Dağlıq Qarabağda) düşmənimizi bir-birinə bağlayıb. Özü də istəmədən bizi Qarabağdan ayırıb.

Məncə, Laçın dəhlizinin bir hissəsi içində Vətənə sevgi olan hər bir azərbaycanlının ürəyindən keçib.

Laçın dəhlizindən Qarabağa daşınan silah-sursat, tanklar, raketlər neçə əsgərimizi şəhid edib, neçəsini yarımcan qoyub. Əgər Laçının canı, hissiyyatı varsa, əminəm utanıb, əzab çəkib oğullarını şəhid edən silah-sursatın onun “sinəsi”ndən daşınmasına.

Ümumiyyətlə, Şuşa ilə yanaşı Laçının da adında izaholunmaz bir hüzn, qəribə bir rəngarənglik, melodiya var. Laçın sözünün özü belə təkbaşına musiqidir.

Musiqi demişkən, Laçın həm də bizim musiqi yaddaşımızda dərin kök salıb axı. Mənə elə gəlir ki, bu günə qədər Məhəbbət Kazımovun “Laçınım mənim” və “Ay Laçın...” xalq mahnısı da işğal altında idi. Bu gün Laçınla birlikdə o mahnılar da işğaldan azad edildi.

Bu yerdə mən bir daha dilin təfəkkür qatına toxunmaq istərdim. Ermənilər üçün Laçının əhəmiyyəti nə idi? Onlar Laçını niyə istəyirdilər? Ermənistanla keçmiş Dağlıq Qarabağ arasında dəhliz rolunu oynamasına görə.

Laçın ermənilər üçün sadəcə bir dəhliz idi, bizim üçün isə şah damarı.

Gözəl Laçın, biz qayıtdıq... Bütövlüyümüz mübarək!