Atam 35 ilini milis orqanlarında xidmətə həsr edib. O, polkovnik rütbəsində ehtiyata buraxılıb.

Bacımla mən bilirdik ki, onun xidməti silahı var, amma bu silah iş yerində - Hüsi Hacıyev küçəsi 7 ünvanında, xidməti otaqda, yeddi qıfıl arxasında saxlanılırdı. Biz heç vaxt həyatımızda həmin silahı evdə görməmişdik. Atam onu heç vaxt evə gətirmirdi.

Çexovun dediyi kimi: əgər pyesdə divardan asılmış silah varsa, o mütləq atəş açacaq.

Amma bir dəfə, uzaq 1989-cu ildə, atam öz qaydasını pozdu.

O, evə avtomatla gəldi. Kiçik bir çamadan yığdı və getdi.

Birinci Qarabağ müharibəsinə.

Bir çox silahdaşı kimi, o da Vətəni qorumağa gedirdi. Və atamın əlində silah, müharibəyə yollanması obrazı yaddaşıma əbədi həkk olundu — bu, son dərəcə məcburi zərurətin, son tədbirin, nizamla xaos arasındakı sərhədin simvolu idi.

Bu gün “İdrak” liseyindən gələn faciəvi xəbərləri oxuyarkən bunu xüsusi kəskinliklə xatırladım.

10-cu sinif şagirdi atasına məxsus ov tüfəngini məktəbə gətirib və müəlliməsinə atəş açıb.

Bu, müharibə deyil.

Bu, böyüklərin uşaqlar qarşısında məsuliyyətinin iflasıdır.

35 il ərzində silahı evdən uzaqda saxlayan atamla, yeniyetmənin silaha asanlıqla yiyələnə bilməsi arasındakı fərq — uçurumdur.

Peşəkar borcla məişət məsuliyyətsizliyi arasındakı uçurum.

Əlindəki ölümcül gücün fərqində olmaqla cinayətkar laqeydlik arasındakı uçurum.

Bu hadisə təkcə bir ailənin faciəsi deyil.

Bu, hər birimiz üçün sərt və hayqıran bir xəbərdarlıqdır.

Ölkəmiz haqlı olaraq dünyanın ən təhlükəsiz və firavan ölkələrindən biri hesab olunur. Amma təhlükəsizlik yalnız hüquq-mühafizə orqanlarının işi deyil. Bu, hər bir vətəndaşın, hər bir valideynin gündəlik şüurlu seçimidir.

Təhlükəsizlik evdən başlayır.

Söhbətdən.

Anlayışdan.

Hər bir potensial təhlükəli əşya, hər bir söz və hər bir emosiyaya görə məsuliyyətdən.

Əgər evdə silah varsa, onun heç vaxt “açılmaması” üçün - nə uşaqlarımıza qarşı, nə də onların vasitəsilə - məhz biz, böyüklər cavabdehik.

İnanıram ki, bu axşam Azərbaycan ailələrinin çoxunda çox vacib bir söhbət olacaq.

Qadağalar və qorxu haqqında yox,

həyata hörmət haqqında,

başqa insanın dəyəri haqqında,

geri dönüşü olmayan nəticələr haqqında.

Güc - kiməsə ağrı verə bilməkdə deyil,

bu imkanı nəzarətdə saxlamaq və onu yaradıcı, müsbət istiqamətə yönəltmək bacarığındadır.

Biz, valideynlər, əsas nümunəyik və son sipərik.

Gəlin elə edək ki, bu cür hadisələr bir daha təkrarlanmasın.

Uşaqlarımız naminə.

Gələcəyimiz naminə.

Silaha yalnız o zaman əl atanların xatirəsi naminə - gələcəyi qorumaq üçün bunun mütləq zəruri olduğu hallarda.

Bəhram Bağırzadə