Kult.az məşhur fransız şairi Pol Valerinin (1871-1945) “Gecə-gündüz bərabərliyi” şeirini Salam Sarvanın tərcüməsində təqdim edir:

Dəyişirəm... o nəydi göylərə qalxdı səssiz,
nə baş verdi, nooldu?
Yarpaqlar duyğuları yatırda bilmir daha
və sükut da lal oldu.

Mən sağam, başım üstə göylər kor oldu birdən...
Leta sahillərində
Dolaşıq addımların qalıqları yatdılar
sanki kül üzərində.

Sular Psixeyanı gizlədi duvaq kimi,
qatdı “gəlin köçünə”...
Ey yuxuda gəzənim, sənin duru məzarın
kimi çəkdi içinə?

İçində bağışlayır, amma üzünü məndən
yana çevirir həm də.
Vəfalı qalıb qaçır, sevə-sevə tərk edir
bu ölü çöllərimdə.

Görəsən, nədən belə dəli könlüm çırpınır –
agahdı bir Allaha.
Köksündən ilan çalmış Evridika, ey Orfey,
qayıdan deyil daha.

Daha qara sevdanın şahidi dönməz, Günəş,
indi növbə sənindi:
Qara çayın özünə dartan o tərəfinə
sürünürsən sən indi.

Bu payızın kədərli azadlığı yanında
ürəyim elə təkdi.
Ətrafımda nə varsa, getmək istər: yox olmaq -
aydınlaşmaq deməkdi.

“Niyə?” kimi lal sual daş kimi donub qalıb
gözümün qarasında.
Göz qapağımsa qəfil titrəyib yerə düşdü
mənlə mən arasında.

Bu nə əbədiyyətdi, bircə anın içində
kəsildi birdən ardı?!
Budaqdan qopan yarpaq yüngül bir cızıq çəkib
ili ildən ayırdı.

Fırlan yanımda, coşsun alovlu burulğanın
sənin, ey quru xəzəl.
Ey Günəş, bir şüanla gedən ayaqda sən də
öləri zamanı dəl.