Bu gün çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli simalarından şair Vaqif Bayatlı Odərin 70 yaşı tamam olur.

Vaqif Bayatlı Odər (Vaqif Cəbrayılov) 1948-ci il oktyabrın 1-də Cəbrayıl rayonunun Böyük Mərcanlı kəndində anadan olub. Azərbaycan İnşaat Mühəndisləri İnstitutunun sənaye və mülki tikinti fakültəsində təhsil alan V.Cəbrayılov Bakıda 445 saylı tikinti idarəsində fəhlə, inşaat texniki, 48 saylı tikinti idarəsində normalayıcı mühəndis, “Məhsul" cəmiyyəti mərkəzi şurasında mühəndis işləyib. O, həmçinin “Ulduz” jurnalında şöbə müdiri (1981-1990), “Xəzər” toplusunun baş redaktoru (1989-1992), Azərbaycan Televiziya və Radio Şirkətinin xarici ölkələrə verilişlər studiyasının direktoru(1992) vəzifələrində çalışıb.

1981-ci ildən Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvüdür.

1991-ci ildə Azərbaycan Yazıçılar Birliyində gənclərlə iş üzrə katib seçilib. Ümumittifaq konfranslarında, Sovet ədəbiyyatı günlərində, XI poeziya festivalında iştirak edib.

Azərbaycan mətbuat fondunun "Mirzə Cəlil mükafatı"na (1993) və Moskvanın "Molodaya qvardiya" nəşriyyatının kütləvi tirajla buraxdığı "Sıçrayış" kitabına görə Gürcüstan Nazirlər Sovetinin "Vladimir Mayakovski mükafatı"na layiq görülüb.

“Tənha ulduz altında”, “Unudulacaq bütün sevdalar”, “Ölənəcən sevmək azdır”, “Ən gülməli ölü”, “Yupyumru bir eşq ilə” kitablarının müəllifidir.

Vaqif Bayatlı Azərbaycan poeziyasında yeni və tamam fərqli bir mərhələnin əsasını qoyub. O, şeirlərində təbiətlə, həyatla, səma ilə bütünləşməyi, yaşamın şifrələrini sözə köçürməyi böyük ustalıqla bacarır. Vaqif Bayatlı SÖZ ilə daim göyə can atır. Bu baxımdan müasirləri onu göy adamı, səma şairi adlandırırlar.

Kult.az Vaqif Bayatlının ən çox sevilən şeirlərini təqdim edir:

Mən zalım adamam, kamança

Qardaşım ağaclar, bacım çiçəklər,

bir də söz tutdu sizi,

söz tutdu, sevda qurutdu,

üz tutub yüyürməyin mənə sarı,

bağlanıb gözümün

yaş qapaqları.

Dünyanın bəla qapıları

qala qapıları, daş qapıları,

yetim qapıları, boş qapıları

bağlanıb könlümə, bağlanıb

bağlanıb gözümün yaş qapaqları

Mən söz bəlasıyam,

zalım tifili.

Sürüşüb alnımdan tanrının əli

daha sən də

sən də ağladammazsan məni

mən zalım adamam, kamança.

Bir də kimsəni sevməyəcəyəm

Bir də kimsəni sevməyəcəyəm

Bu gecə nədəndir hamıdan qabaq

ağrıyan, qəlbimə yanıram dostlar,

Bir də sevda nədi, bilməyəcəyəm,

Bir də bir kimsəni sevməyəcəyəm.

Bir də bu dünyada eşqdən yazmağa,

Gecələr azmağa daha halım yox.

Bu xan oğlanlara, xanım qızlara

Qara sevda nədi, bir sualım yox.

Getdi gözlərimdən bir dəvə kini,

Getdi qollarımdan küçə davası.

Bahar ağaclardan çəkilən kimi.

Çəkildi başımdan gənclik havası.

Könlüm dəliliyi unutdu çoxdan,

Axır ki, ağlımın səsinə uydum.

Qonur gözlərimdə yorğunluq – haqdan,

doydum küçələrdən, yollardan doydum.

Bir də sevda nədi, bilməyəcəyəm,

Bir də kimsəni sevməyəcəyəm.