Dərnəgül şosesində toz-torpağın qat-qat qalandığı bir yerdə
tapdım onu. Köhnə fəhlə sırıqlısına bükülüb yaz küləyinin canına
sindiyi soyuqdan və bu küləyin qovduğu toz-torpaqdan qorunurdu.
Kirpiklərinin arası tozdan sırsıra bağlamış kimi görünürdü. İnsan
cildindən çıxmış kimiydi.
Ayaqlarına fikir verirəm. Köhnə, balağı qatlanmış cins şalvarın
ətəyindən xora düşmüş dabanı görünür. Əlindən bəhs etməyə dəyməz.
İnkişaf etmiş bir ölkənin paytaxtında belə acınacaqlı durumda
olanların varlığı təəssüf doğurur.
Ətrafdakılar öz işləri ilə məşğuldur. Bu adamın varlığı onları
heç maraqlandırmır da. Verdiyim salamı dilucu alır. Bəlkə də heysiz
olduğuna görə səsi belə çıxır. Baxışındakı yalvarış "sən Allah, qoy
oturum yerimdə, mənimlə işin olmasın" deyir.
Oturduğu, yaxud uzandığı bilinməyən karton parçasının bir
küncündə özümə yer eləyirəm. Söhbətə girişməyin yolunu götür-qoy
edirəm. Nədən başlayım?
Özü köməyimə çatır:
- Altına bir şey qoy, soyuq çəkər...
Xeyirxahlıq edir, qayğıma qalır, özünün isə qayğıya daha çox
ehtiyacı var.
- Heç nə olmaz, öyrəncəliyəm, - deyirəm,
gözlərimlə ətrafa nəzər salıram, taxta parçasını götürüb üstündə
otururam.
MƏNƏ KİŞİ DEMƏ
- Sənin adını bilirəm, sənə Tağı kişi
deyirlər.
Baxışları kirpiklərinin arasında qartmaq bağlamış tozun
arxasından gözümə dikilir. Mənim nə qədər ciddi olmağımın
fərqindədir güman ki! Hıçqırıq idi, gülüş idi, istehza idi, nə
idisə, ayırd edə bilmədiyim bir jestlə dilləndi:
- Deyərdilər... Hə, əvvəllər mənə Tağı kişi deyərdilər. Onda
kişi idim, kişilərin sırasında idim, evim vardı, hörmətim
vardı...
- Tağı kişi..
- Səni and verirəm səni əkən kişinin canına, mənə kişi demə. Elə
Tağı de.
Siqaret təklif edirəm. Özüm də birini yandırıb sinəmə çəkirəm.
Burada qəribə bir qoxu var, tütün qoxusuna qarışıb ciyərlərimə "əl
gəzdirir". Uşaq vaxtı kəndimizdə bu qoxunu çox hiss edərdim.
Qəribəsi də o idi ki, mənə tanış gələn bu qoxu doğma, sevimli qoxu
deyildi nəsə.
- Mən siqaret çəkmirəm. Siqareti kişiliyimi atdığım gündən
atmışam.
Dərdlidir. Amma bu adamdan dərdlərini soruşmaq da düzgün
olmazdı. Bu adam dərdin içində üzür. Həyat hekayəsini vərəqləmək
yetər, dərdi düzülər ard-arda.
Tağının həyat hekayəsi acınacaqlı olduğu qədər də ibrətamizdir.
Onun hekayətini dinləyənlər, diqqət kəsilənlər buraxdığı səhvi
təkrar etməzlər. Bu da bir alın yazısıdır.
Qeyri-ixtiyari Tağının alnına baxıram - bəlkə orada yazılan
yazını oxuya bilim. Alnındakı qırışlar da tozun, qartmağın
içindədir. Hə, birdən ağlıma gəldi, bayaq mənə tanış gələn qoxu toz
qoxusu idi. Yay aylarında kənd yolunda havalanan tozun belə qoxusu
gələrdi.
- Nə oldu axı sənə? Deyirlər, yeyib-içən kişi
olubsan.
"Yeyib-içən" kişi olmaq Azərbaycan erkəyinin çox xoşuna gələn
ifadədir. Bu ifadə həmin adamın zənginliyindən, əliaçıq olmasından,
başqasına diqqətindən, pul xərcləməyindən soraq verir. Tağını bu
sözlə dilləndirə, könlünü ala, dərdlərini çözələyə bilərəm,
düşünürəm və yanılmıram da...
Mənimlə maraqlanır. Kimliyimi soruşur. "Allah adamıyam, -
deyirəm, - səni gördüm, eləcə söhbət etmək istədim".
Söhbətimiz, daha doğrusu, məni maraqlandıran mövzuya çox
çətinliklə giriş edə bilirəm. Tağı əlini qoltuğunun arasına aparır,
nəyi isə sıxıb öldürür, sonra barmaqlarını iyləyir. İstər-istəməz
çimçişirəm, o isə sanki bu qoxunu qəlyanaltı edir.
- Mənim iki oğlum var. Nəvələrimin də toyunu görmüşəm. Bu
yaxınlarda olurduq. Yolu genişləndirdilər. Bizə yaxşı pul verdilər.
Uşaqlarıma ev aldım. Kiçik oğlumla qalırdım. Gəlinim məni qovdu
evdən.
MƏNİ LAĞA QOYDU, ÜZÜMƏ TÜPÜRDÜ
- Niyə?
- Uzun söhbətdi. Başın ağrıyar.
- Heç nə olmaz, sən yüngülləşərsən
danışsan.
- Mən, burda bir ayrım balası var, ona danışdım. Məni lağa
qoydu, üzümə tüpürdü.
- Tağı, sən öl, mən elə adam deyiləm, gəlinin səni niyə
evdən qovdu axı? Bəs oğlun nə dedi? Böyük oğlun da var axı,
gedəydin onun yanına. Arvadın hanı bəs?
Sualları ard-arda düzməyim onu çaşdırır. Dırnaqları ilə
dabanının qaysaq bağlamış yarasını qoparır. Baxışlarında ürkəklik,
qorxu var. Hiss edirəm ki, danışmaq istəmir. Gəlininin yamını
vermək istəmir. Amma mən də inadcılam. Özümdən bir əhvalat
uydururam, guya nə vaxtsa qonşuluqda yaşayan bir kişinin gəlininə
elədiyi zülmdən bəhs edirəm. Sözü fırlayıb gətirirəm onun ailə
faciəsinin üstünə:
- Bəlkə sən də belə olubsan?
- Yox, mən elə olmamışam. Amma gəlinim təzə evə köçəndən sonra
mənimlə yola getmədi. Dava salırdı, get o biri gəlinin yanına,
deyirdi. Mən də evə ancaq axşamlar gəlirdim. İçkili olurdum, girib
yatırdım. Bir dəfə isə gecədən keçmiş evdə hənirti eşitdim, keçdim,
gördüm gəlinim, nə isə... pis yoldadır.
MƏN GÖZÜYLƏGÖRMÜŞƏM
- A kişi, bəs deyirsən oğlum, nəvəm var, bu, haradan
çıxdı?
- Oğlum maşın alveri edirdi. Gedir, 10 gün çəkir gəlməyi. Nə
isə, gəlinə bir söz demədim, keçdim tualetə səs-küy saldım ki,
"qonağını" yola salsın. Mənim adım gözüyləgörmüşdü... Sonra hiss
etdim ki, sakitlikdir. Ayaqyolundan çıxdım. Gəlin əsəbi halda
koridorda idi. Çımxırdı üstümə ki, niyə yatmırsan, bu nə səs
küydür? Dedim bala, mane oldum, adamın getdi? Hay-küy saldı, dedi
nə adam, "alkaş", nə danışırsan?! Qeyrət güc gəldi mənə, girdim
bunun otağına, ardımca gəldi. Saçından tutub basdım yatağına,
əynində nə vardısa dartdım cırdım, çıxartdım. Saxladım
lüt-ətcəbala. Döydüm o ki var. Dedim ki, sabah açılan kimi çıx
evdən. Düşdüm həyətə. Heç yarım saat keçməmişdi polislər gəldi.
Qalxdılar yuxarı. Mən də bunların ardınca içəri keçdim. Gəlin dedi
ki, guya mən onu döyüb zorlamaq istəmişəm. Axırım da belə.
OĞLUM MƏNƏ DEDİ Kİ, SƏN OĞRAŞSAN
- Amma sən onu zorlamağa cəhd etmədin
heç...
- Nə danışırsan, mənim qeyrətim buna yol verməz. Heç belə şey
olmaz axı. Kişi də gəlinini...
Tağının faciəsi bununla bitmir. Oğlu səfərdən gəldikdən sonra
çox çalışsa da, hadisə necə olduğuna onu inandıra bilməyib:
- Oğlum mənə dedi ki, sən oğraşsan, get burdan, gözüm görməsin.
Yoxsa səni özüm üzdəniraq edərəm. Böyük oğlumgilə getdim, arvadı
dedi ki, bu evə gəlmə, evdə gəlinim var, bizi biabır etmisən.
- Sən demədin ki, uzun müddət bir yerdə yaşamışıq, mən
heç elə adam deyiləm?..
- ...
BACIN QIZI QONŞU KİŞİLƏRƏ GÖZ-QAŞ EDİR
Tağının faciəsi doğrudan da ürək ağrıdıcıdır. Söhbəti burda da
bitirmək istərdim. Lakin kiçik bir araşdırma aparmaq qərarına
gəldim. Növbəti gün onun nişan verdiyi yerdə yaşayanların
axtarışına çıxdım. Vaxtı ilə o ərazidə yaşamış xanım şairə mənə
istiqamət verdi. Onun qonşuluğunda yaşayan Rafiqlə (adlar şərtidir)
məni tanış etdi. Rafiq uzun-çək çevirdən sonra bəzi məsələlərə
aydınlıq gətirdi:
- Tağı oğraş adamdır. Onun arvadının ürəyi partladı öldü. O,
yaxşı pul qazanırdı. Yaşı çox da olsa, gümrah idi. O, baldızının
qızına sataşmışdı bir dəfə. Rayondan xalasıgilə gələn gənc qadın
uşağını həkimə göstərəcəkmiş. Bir dəfə hamamda çiməndə sərxoş halda
girib içəri, qadına təcavüz etmək istəyib. Baldızı qızı da bunu
itələyib, yıxıb yerə, başı zədələnib. Hadisə böyüməsin deyə, Tağı
arvadına hadisəni özünə sərf etdiyi kimi nəql edib: "Bacın qızını
evdən çıxart, qonşu kişilərə göz-qaş edir, danlamaq istədim,
itələdi, başım zədələndi". Arvad inanmayıb, bacısı qızı ilə söhbət
edib. Qız deyib ki, bəs mən hamamda çiməndə ərin qapını açıb içəri
keçib. Mən də özümü qorumuşam. Onda qonşular da bildi bu söhbəti.
Amma abırlarını içlərinə saldılar. Onu məhəllədə heç kəs
sevmirdi.
YENİDƏN TAĞININ YANINDA
Ertəsi gün Tağının yanına gəldim. Bu dəfə məni köhnə tanış kimi
qarşıladı. Kefimi soruşdu. Dedim, kefim pisdi. Səbəbini soruşdu.
Dedim ki, təsadüfən sənin baldızının qızı ilə qarşılaşdım. Uşağını
həkimə gətirmişdi, o səndən heç də yaxşı olmayan söz-söhbət
danışdı.
MƏN NAKİŞİ DEYİLƏM...
Tağı üzümə baxdı, toz-torpaqlı başını qaşıdı. Boynunu
çiyinlərinin arasına qısdı, sanki başını gizləmək istəyirdi.
Öskürdü. Qorxuqarışıq qəzəbi hiss etdim baxışlarında. Çömbələrək
qarşısında oturdum.
- Düzünü de, sənin gəlinin yanında yad adam olanda niyə
otağa girib, onu, yaxud gəlinini öldürmədin? Niyə onları iş başında
tutmadın ki, dilin uzun olsun? Nə fikirləşdin? Niyə gəlini
döyməzdən qabaq onun əynindəkiləri cırdın?
Dinmədi. Üzümə baxmaqda davam etdi. Mən:
- Mənə hər şey aydındır. Sən gəlinini şantaj edib, onun
yatağına girmək istəyibsən...
Aralandım. Ardımca zəif səsini eşitdim:
- Yox, düz demirsən, mən nakişi deyiləm... Amma kişi də
deyiləm...