Kapitan Dadaşov deyir ki, həmin ilin dekabrı qar Qanlı qaya yüksəkliyinə düz 3 gün, 3 gecə dayanmadan yağdı:

- İtlərin çoxu yuvalarında donub qaldı. Hər tərəf qar olduğu üçün onları basdırmağa yer tapa bilmədik. Məcbur olub evlərində – təmizlədiyimiz yuvalarında basdırdıq. Sonra başqa bölüyün zabitləri bizə it gətirdilər. Dedilər ki, bu itlərin əvəzinə sizin tərəfdəki meşədə ceyran vuracağıq. Razılaşdıq. Orda yaşamaq üçün ərzaqdan çox təhlükəsizliyə ehtiyac var idi. İtlər istənilən təhlükəni duyub hürüşürdülər.

Sözünü kəsmək istədim, "Dayan, hələ gör nə danışacam, gözün kəllənə çıxacaq", - dedi.

Kapitan Dadaşov o günü elə qar kimi soyuq şəkildə nəql edir:

- Qar kəsdiyi günün səhəri baş leytenant Zeynalov ağ paltar geyinib maskalandı. Snayperi də kamuflyaj edib özünə mövqe seçdi. Ağzına bir ovuc qar alıb gözlədi. Ermənistanla bizim aramızdakı neytral ərazidə sıx meşə var idi. Bir-birini tikə-tikə etməyə hazır olan bu iki milləti bircə bu meşə birləşdirirdi. Bizim əsgərlər hətta erməni tərəfdən bizə keçib gələn ceyranı belə kəsib yemirdilər. Çünki erməni zabitlər çox bic idilər. Heyvanları zəhərləyib göndərə bilərdilər.

Komandir siqaretdən 2-3 tüstü alıb sözünə davam elədi:

- Nəsə, baş leytenant Zeynalovun yanında dayanıb binoklla qarşı tərəfi müşahidə edirdim. Ağappaq uzanan qardan başqa heç nə gözə dəymirdi. Ara-sıra boş ərazidə çaqqallar gəzişirdi. Birdən Zeynalov pıçıldadı: "Odeey, nə qəşəng ceyrandı e. Qayadan 20 metr sola bax".

Dediyi yerə baxanda qurudum qaldım. Mənə hər şey aydın oldu. Zeynalov bura ceyran vurmağa gəlməmişdi. Onun dediyi nöqtədə iri cüssəli bir erməni hərbçisi dayanmışdı. Uşaq həvəsi ilə qardan adam düzəldirdi. "Zeynalov, bu ceyran deyil e, ayıdır", – dediyim an güllə qulağımın dibində şillə kimi partladı. Qardan adam qıpqırmızı rəngə boyandı. Hərbçi lay divar kimi arxası üstə yerə sərildi.

Kapitan Dadaşov deyir ki, həmin gün qar öldü. Elə bildim ki, bir də heç vaxt uşaqlarım qartopu oynaya bilməyəcəklər. Sonra daha bir siqaret yandırıb paytaxtdakı vəziyyətdən danışdı. Sözü hərləyib-fırlayıb Bakıda gümüş medal qazanan Miqran Arutyunyana gətirdi. Dodaqucu gülümsəyib dedi ki, baş leytenant Zeynalovun vurduğu əsgər həmin erməni güləşçinin qardaşı imiş. Miqran Arutyunyan Ermənistan mətbuatına verdiyi müsahibədə qardaşının da güləşçi olduğunu və onun cəbhədə vurulduğu tarixdən 4 il ötdüyünü deyib. Düz 4 il öncə həmin gün baş leytenant Zeynalov onun qardaşının kürəyini yerə vurmuşdu...

İndi məsələ odur ki, biz Qarabağ kimi böyük bir problemi getdikcə kiçildirik. Əvvəl onu "Sarı gəlin"in ətəyinə bağladıq. Bir müddət keçəndən sonra dolmanın yanına qoyduq. Sonra lavaşın arasına bükdük. İndi isə tatamiyə, yorğan-döşəyə gətirmişik Qarabağı.

Bu öz yerində. Amma məsələ bir az dərində.

Nə qədər ki, cəbhə xəttində qan tökülməyə davam edəcək, miqranlar Bakıya, Zeynalovlar da cəbhəyə gedib intiqam alacaqlar. Adi bir idman yarışını Ağdam uğrunda gedən döyüşlərə çevirmək bizim nə qədər balaca işlərlə məşğul olduğumuzun əyani sübutudur. Reallıq budur ki, Miqrana məğlub olan qardaşımız Həsən Əliyevi günahlandıranların çoxu hərbi xidmətdən yayınanlardır. Andranikin qulağı haqqı, Qarabağ o erməni güləşçinin heç qulağına da deyil.

Başa düşmək lazımdır ki, Qarabağ dolma, lavaş, güləş deyil, Qarabağ Üzeyir Hacıbəyovdur, Xan Şuşinskidir, Səxavət Məmmədovdur, Qədir Rüstəmovdur...

Qəribə bir paradoks da var: Güləş də bir növ, qucaqlaşmaqdır.