Azərbaycan Milli Akademik Dram Teatırının inzabatçısı olan dostum və oxucumuz İlhamə xanım onun haqqında danışdı:

- O sənin yazılarının hamısını oxuyur. Yaxın rəfiqəmdir. Biləndə ki, səninlə dostuq, istədi onun da həyat hekayətini dinləyəsən. Dərdli və mehriban xanımdır.

İlhamə xanım rəfiqəsinin acı tale yaşamasından, uğursuz məhəbbət macəralarından bəhs etdi:

- O sənə öz sevgi etiraflarını və həyatını danışmaq istəyir. İstəyir ki, içində düyünə düşən bu acını paylaşsın, bəlkə yüngülləşə bildi…

Beləliklə, Tehranda anadan olan, indi Bakıda yaşayan iş adamı, böyük bir turuzim şirkətinə rəhbərlik edən Haşimi Sepideh Mirabdulla qızı ilə dənizkənarı milli parkdakı çay evlərindən birində üz-üzə oturası olduq. Fotomüxbirimiz İsmi Şahzadə və qəhrəmanımızla mənim ortaq dostumuz İlhamə xanım da söhbətimizində oldular.

- Sepideh – ulduz deməkdir. Adımı belə qoyublar. Əslimiz Təbrizdəndir. Göz açdığım ailə Şimali Azərbaycana bağlı ailə olub. Atam "Tudə"çi olub – kommunist idi. Mən valideyinlərimin, əmilərimin, dayılarımın sevgisinə baxıb Azərbaycan eşqiylə böyümüşəm. Elə ona görə də indi Azərbaycandayam, - bunları Sepideh xanım mənim "sən kimsən" sualıma cavab olaraq dedi.

Söhbətimiz zamanı məlum olur ki, o, uşaqlıq vaxtlarından Azərbaycan sevdası, Bakıda yaşamaq arzusu ilə yaşayıb.

- Yəni uşaq vaxtından Azərbaycan sizinçün əlçatmaz və ünyetməz idi?

- Bəli, bura bizə Məkkə qədər əziz və müqəddəsdir. Bizim ailə səhər də, axşam da Azərbaycan deyərdi…

- Siz Azərbaycanı Məkkə misalında görüb, Azərbaycana gəldiniz…

- Bu, nostalji bir hissdir. Atamın ən yaxın dostu, özünə qardaş kimi yaxın bildiyi, o vaxtlar Azərbaycan radiosunda fars dilində gedən verlişlər redaksiyasının rəhbəri Nəsrulla Nəsrullayev vardı. Ona "əmi" deyirdim. O, təhsilini İranda almışdı. 1962-ci ildə Nəsrulla əmim Bakıya qayıtdı. Atam həmişə onun həsrətini çəkərdi. Əlaqələri tamam kəsilmişdi. Hətta məktublaşa da bilmirdilər…

Sepideh xanım aramla danışır və hiss edirəm ki, bu sohbət əslində özünü, şəcərəsini təqdim etməkdi. İçindəki burulğan hələ boy verməyib. Dərdli olması yaşıl gözlərinin arxasından boylanır. Söhbəti dəyişirəm:

- Biz siyasətdən danışmayacağıq. Sizin həyatınızın ancaq sizə bəlli olan tərəflərinə baş çəkəcəyik. Elə siz də bizim "Sevgi etirafları" layihəmizdən sonra görüşmək istəmisiz.

- Sizin yazılarınız çox maraqlıdır. Oxuyanda hiss edirsən ki, sənin özünü yazıblar. Amma bir qədər fərqli…

- Siz anasız?

- Bəli, anayam. Bir qızım var. Onun atası Behzad azərbaycanlı idi.

- İndi bir yaşamırsız?

- Yox, o, Amerikadadır.

- Demək, aranızda heç sevgi olmayıb…

- Mən onu çox sevirdim. Həm qızımın atası, həm də ilk sevgim olduğuna görə.

- İlk sevgi deyəndə güman ki, sevgiləriniz bir-neçə olub. İlk sevgi, son sevgi. İlklə sonun arasındakı bir neçə sevgi…

- Həyatda mənim başım çox çəkib. Bu insan, - qızımın atasını deyirəm, - mənim ilk görüb sevdiyim adam olub. Mənə ilk toxunan kişi olub o. Mən kişi deyiləndə yalnız onu düşünmüşəm.

- Yəqin, ilk dəfə toy günü görmüsüz onu.

- Yox, ailə qurana qədər bir-birimizi tanıdıq. Bizlər şah rejimi vaxtı da, elə indi də görüşürük, bir-birimizi tanıyıb, sonra evlənirik. Mən tək qız, ailənin yeganə uşağı idim. Bu, ilk məhəbbət idi. Onların ailəsilə tanış idik. O, unversitetdə, mən isə orta məktəbdə oxuyurduq. Ovaxtkı tələbələr üçün yarışlar, tədbirlər olurdu və biz həmişə belə yerlərə birlikdə gedərdik. Məktublaşardıq. Hətta atam anama demişdi ki, qızım kimi sevərsə, ona da verəcəyəm. Atam romantik adam idi.

- Belə başa düşdüm ki, bu sevginin ömrü uzun olmadı…

- Məni incidirdi. Yaxın gəlmirdi mənə. Məni təhqir edirdi. Bunlar çox sonralar başladı. Ona yalvarırdım. İstəyirdim ana olum. O isə razı deyildi. Axır vəziyyət elə oldu ki, əgər mən uşaq dünyaya gətirməsydim, ölə bilərdim. Bundan sonra ana olmağıma icazə verdi. Qızımız oldu. Amma hər şey əvvəlki kimi davam edirdi. Mənə deyirdi ki, sən nə gündəsən, bir özünə bax, mən olmasam, heç it də sənə yaxın durmaz. Amma heç özü də elə yaraşıqlı deyildi. Keçəl, balacaboyun biri idi… Münasibətlərimizin bu dərəcədə soyuması ailəmizə də bəlli oldu. Atam əmimə demişdi ki məndən soruşsun, ərimlə bir problemim varmı? Mən dedim: "Çox razıyam, çox yaxşıdır, belə kişi heç görməmişəm". Əmim də gülüb dedi ki, sən başqa kişi görmüsən ki, müqayisə edəsən də?

- Siz onu sevirdiz, elə o da, bəs bu soyuqluq necə yarandı?

- Behzadla aramızdakı soyuqluq onun ailəsindən başladı. Anası erkən vəfat etmişdi. Onu böyük bacısı böyüdüb tərbiyə etmişdi, oxutmuşdu. Behzad bacısının təsirində idi. Vaxt gəldi, bu qadın Amerikaya köçdü. İsrar edirdi ki, qardaşı da onunla gəlsin. Mən getmək istəmirdim, beləcə, problemlər başlandı. Axır ki, boşanmağa qərarlaşdıq. Boşanma vaxtı o qızımı mənə satdı. İran qanunlarına görə ailə boşanarsa, azyaşlı uşaq atasında qalmalıdır. O, uşaq istəmirdi. Amma bununla belə, məhkəməyə uşaqdan imtina etməsi haqda ifadə vermək üçün, uşağın məndə qalması üçün pul tələb etdi. Qızımı atasından 70 min dollara aldım.

- Bu adam sizi atıb getdikdən sonra, ona ərə getdiyinizə görə peşman oldunuzmu?

- Mən onu çox sevirdim. Mən ondan başqa kişi təsəvvür etmirdim. Amma o məni həmişə aşağılayırdı. Dözürdüm… yenə də dözərdim…

- Behzad sizi atdıqdan, qızınızı sizə satdıqdan sonra güman ki, sizdə karyera həvəsi yarandı. Yenidən ailə qurmaq, uşağını ikilikdə böyütmək hissi yox idimi?

- Xeyir, yox idi. Karyeram isə o məni atana qədər də var idi. Mən özümü onsuz təsəvvür edə bilmirdim. Tamam ümüdsüz idim. Amma sonra bir hadisə baş verdi və mən elə bil yenidən doğuldum.

- Maraqlıdır…

- Mənim Məhnaz adlı bir rəfiqəm vardı. O da mənim yaşadığım həyatı yaşayırdı. Yəni həyat yoldaşından ayrılmışdı. O da ərini sevirdi. Əri isə onu aşağılayırdı. Yazıq bu dərddən çərlədi, xəstəlik tapdı. Fikirdən, dərddən rəhmətə getdi. Onun yas məclisində özümə söz verdim ki…

Davamı olacaq…