Bu günlər Orta Doğunun hadisələri ağlımı qarışdırıb. "Nobel" Sülh ödülü beş paraya dəyməz bir qara pula dönüşüb ağlımda. Həmin hadisələr göstərdi ki, kapitalizmin törəmələrinə silahların satışı üçün sülh sözü oyuncaqdan başqa bir şey deyilmiş. Bir zaman faşizmin soyqırımına məruz qalan insanlar, indisə Qəzzada fələstinlilərə öz gücünü sübut etdirmək üçün üç həftədən çoxdur ki, gecə-gündüz onların başına od yağdırırlar. Aşuvits zülmünün mirasçıları indisə keçmiş tarixin acığını uşaq, böyük, qarı, qoca və... ümumiyyətlə, silahsız insanlardan açıb və beləliklə, nazismin qaz sobalarında öldürülmüş valideynlərinin faciəlrinə yeni məna bağışlayıb, özlərinin ən böyük düşməni sayılan Adolf Hitlerin yəhudilərə qarşı zülmlərini öz zülmlərində itirib-batırmağa çalışırlar.

Vəhşət və qorxu yaratmaq məsələsi günümüzdə dünyanın böyük güc sahiblərinin adi siyasətinə çevrilib. Bu arada uşaqlar, qadınlar və günahsiz insanlar antibəşəri siyasətçilər və silah dəllalları üçün qurban payı hesab olunur. Bu günlər dünya rəhbərlərinin və habelə Birləşmiş Milltələr Təşkilatının gözləri qabağında müdafiəsiz Qəzzada üz verən cinayətlər, Aşovitsdə və Daxauda üz vermiş cinayətlərdən heç də əksik deyil. İndisə Qəzza, Orta Doğunun 360 kilometr boyunda qətlgahı sayılır. Fələstinli həkimlərin dediyinə görə, bu sətirlər yazılan zaman, yəni 23 gün qeyri-bərabər bir savaş sürəsində 1200 fələstinli və 53 İsrail əsgəri öldürülüb və minlərlə yaralı, yayın bu cızlamasında susuz və elektiriksiz xəstəxanalarda ölüm intizarı çəkirlər. Bildirildiyinə görə, onların yüzdə əllisi on beş yaşından aşağı yeniyetmələrdən ibarətdir. Amerikanin Prinston elmi mərkəzinin yəhudi soylu ustadı Riçard Falkın (Richard Falk) illər öncə, Qəzzada üz vermiş bəşəri faciəni Holokastla ölçməsi, demək heç də yersiz deyilmiş. Bir ayrı yazıçı isə Qəzzada üz verən cinayətləri ikinci dünya savaşında, 1943-cü ildə, Varşava şəhərinin Gettosunda üz verən insani faciələrindən əskik saymır. Bu üzdən ikinci dünya savaşında, faşist dövlətinin ölüm ordugahlarında və qaz kameralarında babası və habelə ailəsindən çoxlu adam can vermiş yəhudi soylu yazıçı, Jean-Mois Braitberg İsrail dövlətindən istəyir, Yad Vashem muzeyində, yadbud lövhələrinin içində, babasına aid olan lövhəni, Qəzzada üz verən cinayətlərə görə muzeydən götürsün. Jean-Mois Braitberq İsrail dövlətinə yolladığı məktubda yazır: "Uşaqlıq çağlarımdan, ölüm qərargahlarından can qurtarmış insanların arasında yaşamışam. Onların qollarına döyülmüş nömrələri görmüşəm. Onların işkəncə xatirələrini dinləmişəm, çarəsiz əzablarının və kabuslarının şahidi olmuşam. Ölüm qərargahlarından can qurtarmış insanların çəkdiyi müsibətlərdən bu nəticəni almışam ki, daha belə cinayətlər baş verməməlidir. Yer üzündə heç bir insan soy, məzhəb, din və... başqa şeylər üzündən ayrı insana nifrət bəsləməməlidir. Heç kim insanın birinci haqqı, hörmət və əmniyyətlə yaşamağının üstündə oyun qurmamalıdır".

Bu günlər, şuva (ivritcə Holokast anlamında) varisləri, yenidən 2008-ci ilin cinayətlərini təkrar edib və Qəzza millətilə qeyri-bərabər bir savaş başlayıblar. Bu savaşda dünya milltələrinin etirazı, üstəlik birləşmiş millətlər təşkilatının bəyanatları belə, İsrailin vecinə deyil. Ancaq bütün dünyada, buracan coğrafi sərhədləri bəlli olmayan bir dövlət-millət ancaq və ancaq İsraildir. Bir də bütün Qəzza millətini HƏMAS təşkilatı adlandırıb, silahsız insanların başına atəş açan yenə həmin rejimdir.

Qəzza hadisələrilə bağlı bir para ictimai-siyasi görüntülər məni "soy" və "soyqırımı" sözlərini yenidən mənalandırmağa yönəldir. Düşünürəm ki, coğrafya, torpaq, soy, din və bu kimi özəlliklər, biz insanlara nə üstünlüklər verə bilər? Hansı ölçülər səbəb olur ki, "bəzi" soyqırımına etiraz edən insanlar Qəzzaya yetişəndə, orada baş verən cinayətlərin önündə dodaqlarına sükut damğası vurub, günahsız insanların ölümünə göz yumub, qulaqlarını ədalətsiz haraylarını eşitməkdən yayındırırlar? Öz-özümə soruşuram: insanlığın ölçü və meyarı nədir? Yaşam haqları nə deməkdir? Dindir? Soydur? Torpaqdır?.. Yoxsa dövlətlərin arxa pilanlarının oyununa girib və bilər-bilməz onların büsatında oynamaqdır?! İnsani bir ölçü və meyarı necə və hardan tapmaq olar?!

Məncə, insan və insaniyyət ölçüsü qətiyyən professional siyasətçilərin və silah dəllallarının ölçüsü ola bilməz. Şübhəsiz ki, hansısa bir din, soy və torpaq ata-babalarımızdan, əski əcdadımızdan bizə qalmış bir mirasdır. Qəzzadakı soyqırımı Xocalı soyqırımından necə ayırmaq olar? İŞİD-in cinayətlərinə məruz qalmış İraqın hansısa nöqtəsində yaşayan insanlar, Kərkükdəki Azərbaycan kökənli şiələrin ölümü, Mosul qadınlarına xitnə (qadınlarda sünnət. - Red.) hökmü yürütmək kimi, kəsinliklə cinayətdən başqa bir zad ola bilməz. Torpaq, soy və din nə insana üstünlük verə bilər, nə də ayrı-ayrı insanların ölümünə (dünyanın hər harasında olur, olsun) haqq qazandıra bilər.

Həm dünən Aşovitsdə və Daxaudakı yəhüdilərə qarşı faciələrin, həm də bu gün Qəzzada ərəblərə qarşı baş verən cinayətlərin kodları şübhəsiz ki, birdir. Tarix birincisini yazıb, ikincisini də yazacaqdı.