Mən ömrümdə elə fevral görməmişdim. Mayor Vəliyev dağa qalxıb hərəmizə bir şüşə "çubuş" veribən "çəkin başınıza, yoxsa sərçə kimi qırılacaqsız", – deyəndə gözümüzə işıq gəlmişdi. Balaca bir məclis düzəldib içmişdik. Maxe Nəcəfov itinə də 50 süzmüşdü. Demişdi ki, bu da əsgərdir, düşməni hamımızdan qabaq bu xəbər verir.

Bax, indi hətta bu cırhacır iyun ayında belə o fevralı xatırlayanda içimdən bir şaxta güllə kimi keçir.

Bizdən bir qədər aralıda erməni postu yerləşirdi, yaxın idik: onlar o tayda qışqıranda bizim tərəfdəki quşlar diksinib uçurdu. Komandir deyirdi ki, o postdakıların hamısı Qarabağ erməniləridir. Çoxu da bizim dili bilir, ehtiyatlı olun.

Ora həmişə soyuq olurdu. İlin 3 fəsli o yüksəkliklərə yağış yağır, yel vurub yengələr oynayırdı. Bir dəfə blindajın divarında ailəvi şəklimizin arxasına şeir yazırdım. Birdən külək şəkli uçurub düüüz erməni səngərinin üstündəki kolun yanına atdı. Arxasınca baxa-baxa qaldım. Gəlib əsgərlərə dedim ki, bəs, 20 manatım uçub getdi erməni səngərinə, kim gedir mənlə gətirməyə? Biri dedi ki, 20 manat nədir, bizim 20 faiz torpağımız gedib e, gör heç gedən var ora?! Heç kim getmək istəmədi. Elə ağzımı açmaq istəyirdim ki, radioda Çingiz Mustafayevin səsi eşidildi:

- A bala, niyə demirsiz ki, qorxuram?

...Amma mən əmin idim ki, bizim əsgərlər heç Allahdan da qorxmur, nəinki ermənidən. Bilirdim ki, orda erməni səngərinə "lapatka" ilə girənlər var. Nəsə axşam düşəndə AKS-i götürüb yola düşdüm. Yol deyəndə ki, 40-50 metr hava məsafəsi var idi.

Gecə saat 4-ü keçirdi. Erməni postuna az qalmış bir əl yapışdı çiynimdən. "Gəl, tank yolu ilə gedək, bura minalıdır"... – səs tanış gəldi. Geri çevrildim. Ayın işığında İdrisin uzun burnu pulemyot gülləsi kimi parlayırdı.
Onun niyə gəldiyi mənə aydın idi. Bir dəfə atışma zamanı dəbilqəsi başından dərəyə düşmüşdü. O gündən bəri gecələr yata bilmirdi. Elə hey deyirdi ki, kişinin də papağı düşmənində olar? Özünə sığışdıra bilmirdi bunu. Gəlmişdi papağını aparsın.

Əslində, mən də şeirə görə getməmişdim. Ailəvi şəklimiz orda idi. Həmin şəkil yadıma düşəndə elə bilirdim ailəmə nəsə edəcəklər. Uşaqlıqda o qədər onların ailələrə zülm etdiyini görmüşdük ki... Nəsə, tank yolu ilə gəlib erməni postuna çatdıq. Kolun yan-yörəsini ha axtarsam da, şəkli tapa bilmədim. Səngərə boylandım, iki əsgər dayanmışdı. Biri oturmuşdu. Hətta deyəsən, yatmışdı. Səngərdən qız səsi də gəlirdi. Yaxınlaşıb gördüm ki, əsgərlərdən biri telefonda qızla danışır. Sakitcə qoruyucunu açdım. Düz onun böyrünü nişan aldım. Çünki bronojilet təkcə böyrəkləri qorumurdu. Birdən baş verən hadisəyə özüm də inana bilmədim. Ağlasığmaz idi. Erməni əsgər fotonun arxasındakı şeirin iki misrasını oxudu. Sonra fotonu döş cibinə qoyub ermənicə danışmağa başladı. Bir anlıq avtomatımdan bütün güllələr çıxıb getdi. General Cavadovun sözlərini xatırladım:

"Ay əclaf, adam da sevgiyə güllə atar?"

Qayıdırdıq, İdris dəbilqəsini qucağına sıxmışdı. Külək "erməni qayası" dediyimiz daşlara çırpılıb qayıdır, bizi postumuza tərəf itələyirdi.

Həmin gün orda iki gülləni o iki misra saxladı. İndi deməyim odur ki, Ermənistanda bizi oxuyurlar. Vallah, oxuyurlar. Aləmə car çəkib öz əsgərimizi, millətimizi pisləyərək düşməndə ruh yüksəkliyi yaradırıq. Elə Qarabağı da buna görə itirdi bu millət. Çingiz Mustafayevin bu sözü sizə nəsə demir?

"Laçında nə bir dənə güllə, nə bir dənə qəlpə... nə bir dənə də erməni buralarda görünməyib. Laçını tərk edib gediblər".