Bir dönəm, tarixin üzərini cidd-cəhdlə örtüb, o dönəmin qəhrəmanlarını düşmən kimi qələmə verirlər. Onlar haqqında danışan, düşünən belə xain elan olunub güllələnir. Bir ölkənin tarixinin ən şərəfli səhifəsini qapayıb onu məhv etməyə, silməyə çalışırlar...

Və illər keçir, Şərqin bölünmüş, didik-didik edilmiş bir məmləkətinin o şanlı səhifəsi və ordakı bütün qəhramanlar üzə çıxır.

Bu qəhrəmanların içindənsə bir fədai, yurd həsrətilə ömür sürən şəxsiyyət parlayır...

... Məhəmməd Əmin Rəsulzadə...

Bu şəxsiyyətin kimsəsi yoxdur, nə qohumu, nə dostu, amma bütöv bir xalq - Güneyli-Qüzeyli - ona və silahdaşaların qucaq açır, bağrından qopan nalə ilə onların tarixdən bu yana yaralarından axan qanı qurudub, vətən həsrəti, yanğısına su səpməyə çalışır.

O şərəfli səhifə açıldıqca qürurlanıb başını dik tutursan...

Çünki sən demə, biz vətən üçün ölə bilənlərin, mücadilə aparanların, bütün varlığını bu yola sərf edənlərin varisləriymişik. Biz heç də kimlərinsə bölüb parçaladığı, aşağılamağa çalışdığı bir xalq deyilmişik.

Sadəcə, düşmən bizim bağrımızdan zorla qoparıb aldığı azadlığı, üç rəngli bayrağımızı silməklə bizi biz olmaqdan çıxarmaq istəyirmiş.

Amma tarixi silmək, həqiqəti gizlətmək olmur...

Tarix özünün qürur anlarını yaradanları zalımların şərindən hər zaman hifz edir. Çünki tarixin də şərəfə, ləyaqətə, qürura ehtiyacı var.

Çünki tarix də bütünlükdə qoynunda diktatorları, zalımları, öz xalqının qanını içənləri saxlayıb bəsləmək istəmir. Tarixə də nəfəs almaq, qürurlanmaq gərək ki, özünü yaşada bilsin.

Çünki tarix zalımların ona yüklədiyi mənfi enerjidən məhz qəhrəmanların sayəsində təmizlənir.

Əgər Rəsulzadə və onun silahdaşları olmasaydı, tarix XX yüzilin 18-20-ci illərində bir kimsəsiz məmləkətin taleyində qürursuz olduğuna görə utanıb nəfəsini dərə bilməzdi..

Əsrin Siyavuşu olmasaydı, tək Əfrasiyabların tarixi olardı tarix, özündən utanıb qəhr olardı...

M.Ə. Rəsulzadə haqqında oxuyanda, onun yazdıqlarını vərəqlədikcə, fəaliyyətini izlədikcə bu insana heyran olmamaq, heyrət etməmək mümkün deyil. Tükənməz enerjiyə və sınmaz iradəyə sahib olan, bağrından qopan naləni, vətən və azadlıq həsrətini şəxsiyyətinin ucalığı ilə birləşdirərək bütün ömrünü Azərbaycan uğrunda mübarizəyə həsr edən öndərin varlığı bəs edir ki, başını dik tutasan, qürurlanasan...

Sonra...

Sonra kövrəlib hələ də silahdaşları ilə birlikdə Siyavuşun taleyini yaşayan, indi də məzarı qürbətlərdə dinclik tapmayan Rəsulzadənin adına layiq olmağa and içəsən..

And içəsən ki, bu ölkə dinclik tapmayınca, sən də dinclik tapmayacaqsan...

Bu məmləkət bütövləşməyincə, sən mübarizə aparacaqsan!

Çünki Rəsulzadənin ümidlə "ey gənclik!" deyə müraciət etdiyi sənsən, bu günün gəncliyi...

M.Ə.Rəsulzadə Azərbaycanın qürur yeri, mübarizə simvoludur; o və silahdaşlarının apardığı mübarizə gələcək üçün bir yol qoyub. Bugünkü gənclik də ya bu yolla irəliləyəcək, "Ey şanlı Azərbaycan" deyə hayqıracaq, ya da "Ya tamam yan Azərbaycan" deyib bu yoldan çəkiləcək...