Siyasət bəlkə də yeganə sahələrdəndir ki, hamı ondan bir az baş çıxardığını, bir azacıq da olsa, siyasətçi olduğunu düşünür. Elələri də olur ki, siyasətdən bir elm kimi o qədər baş çıxarır ki, bu onlara hətta praktikada az da olsa siyasətçi olmağa mane olur.

Qərəz, bu gün Rusiya mətbuatında ölkənin siyasətilə bağlı yazılanları diqqətlə oxuyanda görürsən ki, yox, heç də hamı "Velika Rosssiya moya!" demir, əksinə bir çox insanlar ölkəsinin çox çətin sınaqlar qarşısında olduğunu duyur və bunu həmvətənlərinə çatdırmaq istəyir.

Eşidilir, ya eşidilmir, bu, artıq ayrı məsələdir. Əsas odur ki, heç də hamı "kütləvi psixoz"un təsiri altında deyil, kifayət qədər ayıq-sayıqdır. Təəssüf ki, bu gün belələrinin real siyasətə təsiri azdır.

Bu da təsadüfi deyil. Ukrayna hələ birinci "rəngli inqilab" ərəfəsində olarkən Kremlin o vaxtkı siyasi təhlilçisi Q.Pavlovski demişdi: o şey ki, baş verməlidir, onun qarşısını almağa çalışmağa və onu yönəltməyə cəhd etməyə dəyməz.

Bu, çox düzgün yanaşma idi. Amma onu eşitmədilər. Hakim partiyanın simpatiyası Q.Pavlovski kimi siyasət realistlərindən A.Duqin kimi romantik-fövqəldövlətçilərə tərəf sürüşdü.

Beləcə, hakim partiyanın "romantik" dalğada yürüşü başladı – Rusiya təkcə Krımı ilhaq etməklə kifayətlənmədi, Ukraynanın şərq bölgələrində də vəziyyəti qarışdırdı, Qərb dövlətlərini ciddi şəkildə soyuq müharibə haqqında düşünməyə vadar etdi.

İndi Avropa ölkələrinin bəzisi hələ də ikinci soyuq savaşla bağlı tərəddüd keşirsə də və Rusiyaya daha bir şans verməyə cəhd etsələr də, rusiyalı təhlilçilərin bəzisi soyuq savaşın nəinki labüd olduğunu yazır, hətta bu savaşda qalibin adını da çəkməyə çətinlik çəkmirlər – açıq şəkildə yazırlar ki, bu savaşda da qalib yenə Qərb olacaq.

Hətta bəziləri belə hesab edir ki, Rusiya növbəti "yenidənqurma" ərəfəsindədir. Hər şey doğrudan da elə birinci "yenidənqurma" ərəfəsindəki dövrü xatırladır. Onda da böyük neft böhranı başlamışdı. Onda da ölkə büdcəsi neftdən asılı idi. Onda da SSRİ Əfqanıstan adlı bir tələyə düşümüşdü. İndiki vəziyyətdə təhlilçilər bir məsələ ilə təskinlik tapırlar ki, o vaxtdan fərqli olaraq bu gün Rusiyada bazar iqtisadiyyatı hökm sürür və bu, ölkənin sosial-iqtisadi kataklizmlərə qarşı immunitetini bir qədər artırır.

Amma elə həmin təhlilçilərin özləri bir sual verirlər. Rusiyadakı indiki iqtisadi münasibətləri normal bazar iqtisadiyyatı adlandırmaq olarmı? İndiki bazar iqtisadiyyatı Rusiyanı yedirtmək və geyindirmək iqtidarındadırmı? Təhlilçilər özləri də cavab verirlər ki, elə bir bazar iqtisadiyyatı yoxdur və bu gün Rusiya L.Brejnev vaxtında olduğu kimi nefti satıb ərzaq və başqa tələbat malları alır.

Deməli, ikinci soyuq savaşın başlayacağı təqdirdə məğlubiyyət labüddür. Amma hamını daha bir sual düşündürür. Birinci soyuq savaşın nəticəsi SSRİ-nin və sosialist düşərgəsinin çöküşü oldu. Bəs bu dəfə nə olacaq? Rusiyadan indi nə qalacaq?

Yadıma gəlir ki, 90-cı illərin əvvəlində rus mətbuatı rus respublikası haqqında çox yazırdı. Böyük ehtimalla demək olar ki, ikinci savaş olarsa və Qərb ölkələri birmənalı şəkildə qarşılarına Rusiyanı çökdürmək məqsədi qoyarsa, onda indiki Rusiyadan yalnız həmin rus respublikası qalacaq...

Bəli, indiki hakimiyyət bunun fərqində deyil. Elə "yenidənqurma"dan bir az əvvəl də Y.Andropov düşünürdü ki, rejimi sərtləşdirməklə SSRİ-nin böhrana yuvarlanmasının qarşısını ala biləcək. Amma nə oldu?

Bu gün də Rusiyada çoxu düşünür ki, SSRİ-ni M.Qorbaçov dağıtdı. Bu məsələdə müəlliflik hüququ və kimin bu "əsər"in əsil müəllifi olub-olmaması bizi elə də maraqlandırmır. Amma orada, Rusiyada insanlar hələ də belə düşünürsə, bu, o deməkdir ki, onlar birinci çöküşdən hələ heç bir nəticə çıxarmayıblar. Deməli, düzgün nəticə çıxarmayıblarsa, onda ikinci çöküşün də qarşısını ala bilməyəcəklər.

Təbii ki, fərqli düşünənlər və prosesi məntiqlə izləyənlər də var, bunu bir az əvvəldə qeyd etdik. Ən maraqlısı isə bilirsinizmi nədir? İnsanlar, təhlilçilər bu gedişdə V.Putin üçün az qala L.Brejnevin rolunu nəzərdə tuturlar...

Amma niyə də yox? Rusiyada indi elə həqiqətən də durğunluq hökm sürür, Putin-Medvedev tandemi ölkədə üzücü siyasi atmosfer yaradıb: partiyaların fəaliyyəti heçə endirilib, QHT-lər ciddi şəkildə "budanıb", media hakimiyyətin tam nəzarətindədir. Krıma gəldikdə isə, o vaxt SSRİ qoşunları da bircə günün içində Əfqanıstana girmişdi. Sonra addım-addım oranı tərk etməli oldular. İndi də kim bilir, bəlkə elə Krım da həmin tələ olacaq?..