Deyilənlərə görə, bədxahları - onu sevməyənlər Nikkolo Paqaninini biabır etmək üçün bir dəfə konsertdən əvvəl onun skripkasının simlərini qırıblarmış və cəmi bircə simi saxlayıblarmış. Amma Paqanini səhnədə özünü itirmir, bircə simlə elə çalır ki, heç kim onun skripkasının simlərinin qırıldığını başa düşmür.

Doğrusu, bu detalı nə vaxt oxuduğum və ya eşitdiyim yadımda deyil. Bircə onu bilirəm ki, ilk dəfə bunu biləndə qeyri-ixtiyari olaraq Habil Əliyevi düşünmüşdüm. Ağlımdan keçən ilk fikir də bu olmuşdu ki, görəsən, kamanın simlərini qırıb cəmi bircəsini saxlasan, kim onu elə çala bilər ki, bir kimsə bundan duyuq düşməsin? Dərhal da beynimdən keçən ilk isim Habil Əliyev olmuşdu...

Nə demək olar? Bəli, Habil Əliyev də vəfat etdi. Biz insanları qırx gün, bir il anırıq. Elələri də olur ki, ümumiyyətlə, unudulmur. Belələrindən biri də Habil Əliyevdir.

Yox, burada ifrat dərəcədə bəlağətli sözlər yazmaq fikrindən çox-çox uzağam. Rəhmətlik kifayət qədər yaşadı, hərçənd, insan nə qədər çox yaşasa da, əzizləri və sevənləri elə yenə də onun az yaşadığını zənn edirlər...

Özü də elə-belə yaşamadı. Sevərək və sevilərək yaşadı. Kaş hamımıza belə tale qismət olaydı...

Onu hamı sevirdi. Kimin qəlbində azacıq da olsa musiqi duyumu vardısa, Habil Əliyevin çalğısına biganə qala bilmirdi... Dövlət adamları, siyasətçilər, elm və mədəniyyət adamları, nəhayət, sadə insanlar onun çalğısını, onun musiqi üslubunu sevir və yüksək dəyərləndirirdilər...

Bəlkə də elə bir təəssürat yarana bilər ki, mən onu yaxından tanımışam. Yox, belə olmayıb. Mən də onu sizin kimi görmüşəm – televiziyada, konsert salonlarında və bir də seyrək toy məclislərində. Amma bir fərq olub ki, onun tək müsahibəsini belə buraxmamışam, onun haqqındakı demək olar ki, bütün verilişləri izləmişəm...

Bu maraq təkcə Habil Əliyevlə bağlı deyildi. Elə adamlar var ki, onları dinləyəndə biz sənətin nə olduğunu başa düşməyə başlayırıq. Elə adamlar var ki, onları dinləyəndə musiqinin nə olduğunu başa düşürük...

Hamının musiqi təhsili ola bilməz. Hamı musiqi dərsi də ala bilməz. Musiqiçiləri dinləməklə də bu ecazkar dünyanın sirlərinə azacıq da olsa vaqif olmaq mümkündür...

Nə gizlədim, Habil Əliyevə olan sevgi məndə Firəngiz Əlizadənin yaradıcılığına da maraq yaratdı. Məhz Habil Əliyev fenomeni məndə Firəngiz Əlizadənin "Habilsayağı" əsərini dinləməyə böyük həvəs oyatdı. Əvvəl bizim dükanlara baş vurdum - bir şey çıxmadı. Hətta afişalara baxırdım ki, bəlkə birdən haradasa bu əsəri səsləndirərlər. Sonradan təsadüf elə gətirdi ki, həmin əsəri televiziyada səsləndirdilər...

O, maraqlı insan idi. İnanın, biz jurnalistlər böyük adamlar olmasaq da, hər halda, əlli yaşımızda hamıya maraqlı adam da demirik... Bəli, o, maraqlı adam idi və bunu təkcə mən demirəm. Həm də sadə və təvazökar idi. Musiqi həvəskarları bilirlər, adamlar, sənətçilər arasında bir deyim var – "Habil segahı"... İstənilən sənət adamı bu deyimlə sadəcə, fəxr edərdi. Amma Habil müəllimin özünə bir dəfə bu haqda deyəndə hətta bir az əsəbiləşdi də. Dedi ki, mən heç bir "Segah" yaradıb-eləməmişəm, sadəcə, "Segah" o qədər gözəl muğamdır ki, mən onu bütün qəlbimlə ifa etmişəm, ola bilsin, buna görə çox yaxşı alınıb...

İndi bizim "sənət dünyamız"a baxıram. Bir-iki notu biri-birinə "calayıb" "əttökən" bir melodiya yapırlar, sonra düşürlər ortaya ki, bəs mən də mahnı bəstələmişəm. Amma Habil müəllimin dövründəki insanlar belə deyildi, çünki hər şeyin dəyərini bilirdilər. Fikrət Əmirovun, Qara Qarayevin adı gələn yerdə kimsə özünə deyə bilərdimi ki, mən də bəstəkaram? Və yaxud da Niyaznin adı çəkiləndə kimsə deyə bilərdimi ki, bəs mən də dirijoram?..

Təbii ki, yenə də hər şey yerini tutacaq. Ən böyük süzgəc elə zamanın özüdür, hər şey zamandan keçərək ələnib - aranır...

Deməyəcəm ki, əcəl Habil müəllimi əlimizdən aldı. Ona görə ki, əlli yaşında nəyi də olmasa, həyatı, onun labüd qanunlarını azacıq da olsa, başa düşməyə başlayırsan... Hamımız bu dünyanı tərk edəcəyik. Amma xoşbəxt o kəslərdir ki, hətta dünyasını dəyişəndən sonra da anılır. Habil müəllim də belələrindən idi...

Amma nisgil yenə də qalır. Yox, deməyəcəm ki, yaxşılar gedir, pislər qalır. Əsla! Bu dünya heç vaxt tək yaxşılardan və yaxud da tək pislərdən ibarət olmur...

Fəqət, bir nisgil qalır. O da budur ki, hər halda, həyat vəfasızdır. Həyat özü də ilk, birinci məhəbbət kimidir, elə onun kimi də vəfasızdır...

Lap elə Habil müəllimin bir nəğməsində deyildiyi kimi: "Budurmu vəfası ilk məhəbbətin?.."