"Bu şəhərdə" komandasının həm televiziyada yayımlanan komediya filmləri, həm də silsilə konsertləri ölkədə böyük maraqla qarşılanır. Onlar əksəriyyət tərəfindən "Rafael və Coşqun" kimi tanınır. Uzun illərdir Azərbaycan mədəniyyətinə rəng qatan bu yumor komandasının aktyorları Axar.az-ın qonağı oldu.

"Bu şəhərdə" yumor komandasının üzvləri – əməkdar artistlər Rafael İsgəndərov, Coşqun Rəhimov və prodüser Müşfiq Abbasovla söhbətimizi təqdim edirik:

- Son zamanlarda yeni filmlər çəkilir. Əksəriyyəti də komediya janrındadır. 10-15 il əvvəl siz də maraqlı filmlər çəkdiniz. Yeni film çəkmək fikriniz varmı?

Müşfiq Abbasov: Əlbəttə, biz də film çəkməyi düşünürük. Ola bilsin ki, gələn il yeni filmimizi tamaşaçılara təqdim edək. Bilirsiniz, biz film çəkəndə Azərbaycanda hələ kinoteatr yox idi.

- Necə yəni, yox idi?

M.A: Yox, vardı, kinoteatr kimi fəaliyyət göstərmirdi. Mebel salonu kimi, bilyard salonu kimi işləyirdilər. Yəni biz o çətin zamanda film çəkib nümayiş etdirirdik. İndi isə kinoteatrlar təmir olunub və kinoteatr kimi də fəaliyyət göstərirlər. Bu da çox gözəl haldır, inşallah, daha da inkişaf edər və daha çox kinoteatrımız fəaliyyət göstərər.

- Yeni filmə hazırlıqlar görürsünüz?

M.A: Bəli, ssenari artıq hazırdır, yavaş-yavaş start veririk.

- Bəs, həmkarlarınızın yeni çıxan filmlərinə baxmısınız?

Rafael İsgəndərov: Vaxt olduqca gedib iştirak edirik, yaxşı filmlərimiz var.

M.A: Ümumiyyətlə, filmlərin çəkilməsi yaxşı şeydir. Pis də olsa, yaxşı da olsa, filmlər çəkilir - əsas budur.

Coşqun Rəhimov: Ən əsası odur ki, əziyyət var filmdə, o işıqların altında qalmaq özü bir əziyyətdir. Keyfiyyət, filmin baxımlılığı - sonrakı məsələlərdir.

- Sizin filminiz həmkarlarınızın filmlərindən nə ilə fərqlənəcək?

C.R: Bilirsiniz, planda film çəkmək var, amma məncə, məcbur deyil ki, hamı film çəksin. Bu, "Bazarda göyərti yaxşı satılırsa, hamımız göyərti sataq" formasına bənzəyir. Başqa çeşidlər də olmalıdır - bunun teatrı var, bunun gözəl şou konsertləri var. Yəni uzağa getməyək, MDB ölkələrinə baxaq. Rusiya kanallarında cürbəcür verilişlər gedir. Veriliş də hazırlamaq olar. Amma bizdə hamı film çəkir, Allah canlarını sağ eləsin.

R.İ: Allah çəkməyənin də canını sağ eləsin.

- Siz bəzilərindən fərqli olaraq, Mədəniyyət və İncəsənət Universitetini bitirmisiniz, yəni peşəkar aktyorsunuz. Amma sizi hər kəs məşhur komediya aktyorları kimi tanıyır. Bəs, dram necə, sizi dramda görə biləcəyik?

M.A: (Gülür) Əladır! Sualın cavabı içindədir.

C.R: Gəlin, bu suala mən cavab verim. Bizi teatrda izləyən hər kəs dramatik obrazlarda görüb. Çünki Rafael də, mən də teatrda daha çox dramda oynamışıq. Dram oynamaq komediyadan daha rahatdır. Komediya oynamaq böyük məsuliyyətdir. Komediya təlxəklik etmək deyil. Bu, baş verən hadisələri gülüş formatında tamaşaçıya çatdırmaqdır. Əgər bunu bacarırsansa, deməli, komediyanın özəyini tapmısan.

M.A: Amma hər bir pis oynanılan komediya dramaya çevrilir.

C.R: Bu da sənin birinci sualının cavabı...

- İndi bir dəb yaranıb ki, hər kəs bizim komediya aktyorlarımıza türkiyəli komediya aktyoru Cem Yılmazı nümunə göstərir, buna münasibətiniz necədir?

C.R: Bu, bizim toplumda xəstəlikdir. Adı da Cem Yılmaz xəstəliyidir.

- Bildiyim qədər, Cem Yılmaz ixtisasca aktyor deyil. Bəs, onu niyə sizə nümunə göstərirlər?

M.A: Ümumiyyətlə, Türkiyədə aktyorluq məktəbi yoxdur.

C.R: Bizdə balet, opera, teatr məktəbi yarananda heç Türkiyədə bunlar yox idi. Problem bilirsən necə yarandı? O vaxt bizim teatr sahəsində boşluq oldu. Həmin boşluqda da yeni yetişən nəslin zövqü dəyişdi. Ona görə də indiki gənclər özlərinə Cem Yılmazı nümunə götürürlər. Amma Cem Yılmazın stendaplarına baxanda bir az dodağın qaçır. İkinci dəfə artıq ona baxmaq istəmirsən.

R.İ: Çünki indiki gənclər rəhmətlik Lütfəli Abdullayevi, Yaşar Nurini, Nəsibə xanımı və digər korifey sənətkarlarımızı görməyiblər. Ona görə də indi gördüklərini örnək alırlar. İndiki gənclər tamaşalarımıza baxmırlar. Məsələn, o vaxt bir zarafat var idi. Girirdin mağazaya, deyirdin, filan şey ver, deyirdi, yoxdur. Onda deyirdin, "uçaskovu"nun payından ver. Hamı bilirdi ki, o, hansı tamaşadandır. İndi "onda "uçaskovu"nun payından ver", - deyirsən, adamın üzünə baxa-baxa qalır, çünki bilmir. Məsələn, sən özün bilirsən, hansı tamaşadan misal gətirirəm?

- Əlbəttə, "Evləri köndələn yar" tamaşasından.

R.İ: Əhsən!

- Həmkarlarınız sizi komediya filmlərinə çəkilməyə dəvət edirlərmi?

C.R: Belə təkliflər olur. Amma işlərimiz çox olduğuna görə çatdıra bilmirik.

M.A: Bilirsiniz, çox adam elə bilir ki, biz yemək yediyimiz masadan qalxıb, konsert veririk. Bu, belə deyil, bunun ssenari yazılması var, məşqləri var. Çox uzun və çətin bir prosesdir. Bir konsert bitir, o biri başlayır. Ona görə də kino dəvətlərinə razılıq verə bilmirik.

R.İ: Biz də dincəlməliyik, ya yox? İnanın, çox vaxt rejissorlar deyirlər ki, gəlin çəkilin, o biri aktyorlar bilməsin, sizə daha çox qonorar verərik...